top of page

„Dziki Koń Dziewięć”: Rapa Nui (ocena: 5/10 za Chile)

11 minut temu
3 minut(y) czytania
Skrajnie antypatyczna para bohaterów.
Skrajnie antypatyczna para bohaterów.
W 1973 roku narasta napięcie wokół rządów demokratycznie wybranego prezydenta Chile, a kraj stoi u progu wojskowego przewrotu. W Santiago przebywają dwaj doświadczeni agenci CIA.

Chilijski kryzys polityczny tworzy historyczne tło filmu Martina McDonagha. Reżyser korzysta z konwencji thrillera szpiegowskiego, nadając jej charakter czarnej komedii. Film podejmuje także temat przemijania. Gorzka ironia przeplata się z melancholią. Znaczna część wydarzeń rozgrywa się na Wyspie Wielkanocnej. Surowe krajobrazy Rapa Nui stanowią kontrast dla świata zdominowanego przez manipulację i przemoc.

 

Na pierwszym planie pozostaje wieloletnia znajomość dwóch funkcjonariuszy CIA. Starszy zmaga się z poważną chorobą, młodszy wyróżnia się impulsywnym temperamentem. Różnica charakterów napędza ich słowne starcia. Za zawodową lojalnością kryje się wzajemna nieufność. Szpiegowska intryga stanowi punkt wyjścia do rozmów o winie i odpowiedzialności za dawne decyzje. Scenariusz koncentruje się na psychologicznym konflikcie partnerów, stopniowo odsłaniając ich poglądy i osobiste słabości.

 

Początkowo taka formuła przynosi kilka udanych momentów. Ostre riposty potrafią zaskoczyć błyskotliwością, a absurdalne skojarzenia nadają dialogom charakterystyczny rytm. Z czasem humor staje się coraz bardziej wymuszony. Agenci traktują otoczenie z ostentacyjną pogardą. Przekleństwa wypierają celny dowcip, a obsceniczne anegdoty zamieniają się w popis bezczelności. Teorie spiskowe dotyczące zamachu na Kennedy'ego dopełniają repertuar prowokacji, których nagromadzenie osłabia komediowy efekt. Skrajne przerysowanie charakterów utrudnia emocjonalne zaangażowanie w ich losy.

 

Problemy pogłębia nierówne tempo narracji. Pierwsza połowa jest rozwlekła, później akcja nabiera tempa. Szpiegowski thriller ustępuje poważnemu dramatowi o umieraniu i wyrzutach sumienia. Chwilę później rubaszny żart rozbija zbudowane napięcie. Gwałtowne zmiany nastroju odbierają opowieści emocjonalną spójność. Najważniejsze konflikty pozostają słabo rozwinięte. Ostatecznie całość sprawia wrażenie przegadanej.

 

Zbliżający się zamach stanu nadaje wydarzeniom poważniejszy kontekst. Działania CIA przywołują historię ingerencji Stanów Zjednoczonych w sprawy regionu. Więcej uwagi poświęcono wyrzutom sumienia przybyszów. Wątek dwóch lewicowych studentek podporządkowano rozterkom starszego agenta. Dramat chilijskiego społeczeństwa staje się dekoracją moralnych rozrachunków. Krytyka amerykańskiego interwencjonizmu okazuje się przez to powierzchowna.

 

Aktorstwo częściowo rekompensuje niedostatki fabuły. John Malkovich przekonująco portretuje schorowanego weterana wywiadu, którego dawna bezwzględność zderza się ze świadomością własnej śmiertelności. Charakterystyczna mimika i oszczędny sposób wypowiadania kwestii pozwalają mu wydobyć zmęczenie ukryte pod cynizmem. Sam Rockwell wnosi nerwową energię, stanowiąc znakomity kontrapunkt dla swojego ekranowego partnera. Łączy ich świetna chemia, dzięki której nawet przydługie sceny zachowują chwilami atrakcyjność. Steve Buscemi sprawnie uzupełnia ten układ jako przełożony obu agentów. Parker Posey otrzymuje zbyt mało miejsca na rozwinięcie swojej postaci. Podobny problem dotyczy ról Mariany di Girolamo i Ailín Salas.

 

Zdjęcia realizowane w autentycznych plenerach Rapa Nui nadają historii wyjątkową atmosferę. Monumentalne posągi moai podkreślają osobliwość miejsca, w którym rozgrywa się kameralny konflikt. Rozległe przestrzenie uwydatniają odosobnienie bohaterów. Szczególne znaczenie mają swobodnie żyjące konie. Ich obecność można odczytać jako symbol wolności, za którą tęskni umierający człowiek. Widoki częściej przyciągają uwagę niż sama akcja.

 

 

„Dziki Koń Dziewięć” - prowokacyjny styl przytłacza potencjał historii o politycznej przemocy i moralnej odpowiedzialności.

 

 

Atuty:
  • historyczny punkt wyjścia

  • tematyka interwencjonizmu

  • sugestywne poczucie odosobnienia

  • chemia ekranowego duetu

  • żywsza końcówka

  • autentyczne plenery Rapa Nui

  • symbolika dzikich koni

 

Mankamenty:
  • skrajnie antypatyczni bohaterowie

  • nadmiar wulgaryzmów

  • niesmaczne dowcipy

  • wymuszone prowokacje

  • słabo rozwinięte konflikty

  • rozwlekła pierwsza połowa

  • niespójność tonalna

  • przegadane sceny

  • powierzchowny komentarz polityczny

  • marginalizacja chilijskiej perspektywy

  • niewykorzystany drugi plan

 

Polecane dla:
  • miłośników czarnych komedii

  • sympatyków kina szpiegowskiego

  • wielbicieli aktorskich pojedynków

  • odbiorców gorzkiej ironii

  • zainteresowanych historią Chile

  • ceniących surowe krajobrazy

  • tolerujących rubaszny humor

  • zwolenników dialogowej narracji

 

Zwiastun:
  • reżyseria, scenariusz: Martin McDonagh

  • zdjęcia: Ben Davis

  • montaż: Mikkel E. G. Nielsen

  • scenografia: Denis Schnegg

  • dekoracja wnętrz: Niamh Coulter

  • kostiumy: Eimer Ní Mhaoldomhnaigh

  • muzyka: Carter Burwell

  • dźwięk: John Casali, Joakim Sundström

  • obsada: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Mariana di Girolamo, Ailín Salas, Tom Waits, Parker Posey

 


tytuł oryginalny: Wild Horse Nine

produkcja: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Chile

gatunek: komediodramat szpiegowsko-historyczny

rok: 2026

data polskiej premiery: 13 listopada 2026 roku

dystrybucja: Disney

festiwale: Wenecja, Toronto, ToruńCAMERIMAGE

 

 

Obejrzany w kinie Cinema City Arkadia, czwartek 19 listopada 2026 roku godzina 20:00


Komentarze


Ostatnie posty
Search By Tags
Follow Us
  • Twitter Social Icon
bottom of page