„Dziki Koń Dziewięć”: Rapa Nui (ocena: 5/10 za Chile)

W 1973 roku narasta napięcie wokół rządów demokratycznie wybranego prezydenta Chile, a kraj stoi u progu wojskowego przewrotu. W Santiago przebywają dwaj doświadczeni agenci CIA.
Chilijski kryzys polityczny tworzy historyczne tło filmu Martina McDonagha. Reżyser korzysta z konwencji thrillera szpiegowskiego, nadając jej charakter czarnej komedii. Film podejmuje także temat przemijania. Gorzka ironia przeplata się z melancholią. Znaczna część wydarzeń rozgrywa się na Wyspie Wielkanocnej. Surowe krajobrazy Rapa Nui stanowią kontrast dla świata zdominowanego przez manipulację i przemoc.
Na pierwszym planie pozostaje wieloletnia znajomość dwóch funkcjonariuszy CIA. Starszy zmaga się z poważną chorobą, młodszy wyróżnia się impulsywnym temperamentem. Różnica charakterów napędza ich słowne starcia. Za zawodową lojalnością kryje się wzajemna nieufność. Szpiegowska intryga stanowi punkt wyjścia do rozmów o winie i odpowiedzialności za dawne decyzje. Scenariusz koncentruje się na psychologicznym konflikcie partnerów, stopniowo odsłaniając ich poglądy i osobiste słabości.
Początkowo taka formuła przynosi kilka udanych momentów. Ostre riposty potrafią zaskoczyć błyskotliwością, a absurdalne skojarzenia nadają dialogom charakterystyczny rytm. Z czasem humor staje się coraz bardziej wymuszony. Agenci traktują otoczenie z ostentacyjną pogardą. Przekleństwa wypierają celny dowcip, a obsceniczne anegdoty zamieniają się w popis bezczelności. Teorie spiskowe dotyczące zamachu na Kennedy'ego dopełniają repertuar prowokacji, których nagromadzenie osłabia komediowy efekt. Skrajne przerysowanie charakterów utrudnia emocjonalne zaangażowanie w ich losy.
Problemy pogłębia nierówne tempo narracji. Pierwsza połowa jest rozwlekła, później akcja nabiera tempa. Szpiegowski thriller ustępuje poważnemu dramatowi o umieraniu i wyrzutach sumienia. Chwilę później rubaszny żart rozbija zbudowane napięcie. Gwałtowne zmiany nastroju odbierają opowieści emocjonalną spójność. Najważniejsze konflikty pozostają słabo rozwinięte. Ostatecznie całość sprawia wrażenie przegadanej.
Zbliżający się zamach stanu nadaje wydarzeniom poważniejszy kontekst. Działania CIA przywołują historię ingerencji Stanów Zjednoczonych w sprawy regionu. Więcej uwagi poświęcono wyrzutom sumienia przybyszów. Wątek dwóch lewicowych studentek podporządkowano rozterkom starszego agenta. Dramat chilijskiego społeczeństwa staje się dekoracją moralnych rozrachunków. Krytyka amerykańskiego interwencjonizmu okazuje się przez to powierzchowna.
Aktorstwo częściowo rekompensuje niedostatki fabuły. John Malkovich przekonująco portretuje schorowanego weterana wywiadu, którego dawna bezwzględność zderza się ze świadomością własnej śmiertelności. Charakterystyczna mimika i oszczędny sposób wypowiadania kwestii pozwalają mu wydobyć zmęczenie ukryte pod cynizmem. Sam Rockwell wnosi nerwową energię, stanowiąc znakomity kontrapunkt dla swojego ekranowego partnera. Łączy ich świetna chemia, dzięki której nawet przydługie sceny zachowują chwilami atrakcyjność. Steve Buscemi sprawnie uzupełnia ten układ jako przełożony obu agentów. Parker Posey otrzymuje zbyt mało miejsca na rozwinięcie swojej postaci. Podobny problem dotyczy ról Mariany di Girolamo i Ailín Salas.
Zdjęcia realizowane w autentycznych plenerach Rapa Nui nadają historii wyjątkową atmosferę. Monumentalne posągi moai podkreślają osobliwość miejsca, w którym rozgrywa się kameralny konflikt. Rozległe przestrzenie uwydatniają odosobnienie bohaterów. Szczególne znaczenie mają swobodnie żyjące konie. Ich obecność można odczytać jako symbol wolności, za którą tęskni umierający człowiek. Widoki częściej przyciągają uwagę niż sama akcja.
„Dziki Koń Dziewięć” - prowokacyjny styl przytłacza potencjał historii o politycznej przemocy i moralnej odpowiedzialności.
Atuty:
historyczny punkt wyjścia
tematyka interwencjonizmu
sugestywne poczucie odosobnienia
chemia ekranowego duetu
żywsza końcówka
autentyczne plenery Rapa Nui
symbolika dzikich koni
Mankamenty:
skrajnie antypatyczni bohaterowie
nadmiar wulgaryzmów
niesmaczne dowcipy
wymuszone prowokacje
słabo rozwinięte konflikty
rozwlekła pierwsza połowa
niespójność tonalna
przegadane sceny
powierzchowny komentarz polityczny
marginalizacja chilijskiej perspektywy
niewykorzystany drugi plan
Polecane dla:
miłośników czarnych komedii
sympatyków kina szpiegowskiego
wielbicieli aktorskich pojedynków
odbiorców gorzkiej ironii
zainteresowanych historią Chile
ceniących surowe krajobrazy
tolerujących rubaszny humor
zwolenników dialogowej narracji
Zwiastun:
reżyseria, scenariusz: Martin McDonagh
zdjęcia: Ben Davis
montaż: Mikkel E. G. Nielsen
scenografia: Denis Schnegg
dekoracja wnętrz: Niamh Coulter
kostiumy: Eimer Ní Mhaoldomhnaigh
muzyka: Carter Burwell
dźwięk: John Casali, Joakim Sundström
obsada: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Mariana di Girolamo, Ailín Salas, Tom Waits, Parker Posey
tytuł oryginalny: Wild Horse Nine
produkcja: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Chile
gatunek: komediodramat szpiegowsko-historyczny
rok: 2026
data polskiej premiery: 13 listopada 2026 roku
dystrybucja: Disney
festiwale: Wenecja, Toronto, ToruńCAMERIMAGE
Obejrzany w kinie Cinema City Arkadia, czwartek 19 listopada 2026 roku godzina 20:00






















Komentarze