top of page

„Trzy pożegnania”: nowotwór Micheli Murgii (ocena: 5/10 za wuefistkę)

26 minut temu
3 minut(y) czytania
Wystarczy pedałować.
Wystarczy pedałować.
Rzymska nauczycielka wychowania fizycznego i ambitny szef kuchni od lat tworzą parę. Pozornie błaha kłótnia wystawia ich związek na poważną próbę.

Literackim punktem wyjścia jest zbiór opowiadań „Tre ciotole. Rituali per un anno di crisi” włoskiej pisarki Micheli Murgii. Autorka zmagała się wówczas z chorobą nowotworową, a kilka miesięcy po wydaniu książki zmarła. Jej osobiste doświadczenia nadają ekranowej historii szczególne znaczenie. Hiszpańska reżyserka Isabel Coixet przełożyła ten materiał na kameralny dramat psychologiczny o odzyskiwaniu radości życia. Motywy zaczerpnięte z różnych tekstów zostały połączone w losy jednej kobiety. Taka konstrukcja staje się zarazem słabością ekranizacji.

 

Scenariusz rozwija się nierówno, a kolejne wątki sprawiają wrażenie dość luźno powiązanych. Historia stopniowo traci początkową intensywność, ustępując miejsca przewidywalnym rozważaniom o sensie istnienia. Psychologiczny portret bohaterki pozostaje powierzchowny, choć jej sytuacja stwarza możliwości znacznie głębszej analizy. Niektóre rozwiązania fabularne budzą przy tym konsternację. Najbardziej osobliwy jest motyw kartonowej podobizny gwiazdora K-popu, znalezionej na śmietniku i zabranej do mieszkania. Prowadzone z nią rozmowy mają oddawać osamotnienie kobiety, lecz wypadają nazbyt sentymentalnie. Pomysł szybko zaczyna przypominać ekscentryczny kaprys, którego znaczenie pozostaje słabo rozwinięte.

 

Aktorski ciężar opowieści z powodzeniem udźwignęła Alba Rohrwacher. Gra naturalnie, przekazując emocje drobnymi gestami. Jej spojrzenia zdradzają zagubienie osoby próbującej oswoić własną sytuację. Aktorka zachowuje przy tym powściągliwość, dzięki której nawet bardziej schematyczne fragmenty zyskują wiarygodność. Znacznie mniej przekonująco prezentuje się Elio Germano jako były partner głównej bohaterki. Jego postać zostaje stopniowo odsunięta na dalszy plan, a wewnętrzna przemiana otrzymuje zbyt skromne uzasadnienie. Trudno również oprzeć się wrażeniu, że scenariusz traktuje tę relację instrumentalnie, podporządkowując ją doświadczeniom nauczycielki. Pozostali bohaterowie tworzą interesujące otoczenie, choć ich potencjał dramaturgiczny zostaje wykorzystany jedynie częściowo.

 

Warstwa wizualna sprzyja intymnemu charakterowi produkcji. Zdjęcia nakręcone na taśmie 35 mm mają ciepłą, organiczną fakturę, która harmonizuje z atmosferą opowieści. Rzym przedstawiono jako przestrzeń codziennych przyzwyczajeń, a subtelna inscenizacja kieruje uwagę na zachowania postaci. Oszczędne dialogi pozostawiają miejsce na ciszę. W takich momentach Coixet potrafi przekazać więcej niż poprzez bezpośrednie rozmowy o chorobie. Reżyserka konsekwentnie unika emocjonalnego szantażu, nadając całości słodko-gorzki ton. Ta powściągliwość ma swoją cenę, ponieważ spokojny rytm z czasem przeradza się w nużącą statyczność. Poetycki nastrój zastępuje dramaturgiczne napięcie, ograniczając siłę oddziaływania historii.

 

Ciekawiej wypada sposób przedstawienia zmieniającego się stosunku do codzienności. Jedzenie nabiera szczególnego znaczenia. Najpierw symbolizuje utraconą radość, później ponowne zainteresowanie światem. Przesłanie o docenianiu drobnych przyjemności staje się nazbyt oczywiste. Rozwój psychologiczny bohaterki podąża przewidywalną drogą, a kolejne refleksje przynoszą coraz mniej nowych treści. W rezultacie emocjonalna szczerość poszczególnych chwil sąsiaduje z powierzchownością całej koncepcji.

 

Produkcja trafiła do kin studyjnych, w których jej kameralny charakter sprzyja odbiorowi. Niewielka liczba seansów ogranicza dostępność filmu. Pozostaje propozycją skierowaną do widzów zainteresowanych spokojnym kinem obyczajowym. Osoby oczekujące pogłębionej psychologii mogą poczuć rozczarowanie. Miłośnicy aktorstwa znajdą tu natomiast występ wart uwagi.

 

 

„Trzy pożegnania” dramat z kilkoma poruszającymi momentami, który ostatecznie pozostawia spory niedosyt.

 

 

Atuty:
  • tematyka

  • doświadczenie autorki książki

  • emocjonalna powściągliwość

  • słodko-gorzki ton

  • kameralna atmosfera

  • wyrazista Rohrwacher

  • kolorystyka zdjęć

  • subtelna inscenizacja

  • symbolika jedzenia i jeżdżenia na rowerze

 

Mankamenty:
  • chaotyczna konstrukcja scenariusza

  • powierzchowna psychologia postaci

  • przewidywalna przemiana bohaterki

  • marginalizacja byłego partnera

  • niewykorzystany drugi plan

  • nużąca statyczność

  • banalne przesłanie

  • problemy adaptacyjne

  • przeciągnięte czasowo

 

Polecane dla:
  • miłośników dramatów psychologicznych

  • zainteresowanych literackimi adaptacjami

  • ceniących spokojną narrację

  • entuzjastów analogowej estetyki

  • poszukujących refleksji nad przemijaniem

  • zwolenników powściągliwego aktorstwa

  • chorych na nowotwory

 

Zwiastun:
  • reżyseria: Isabel Coixet

  • scenariusz: Isabel Coixet, Enrico Audenino

  • zdjęcia: Guido Michelotti

  • montaż: Jordi Azategui

  • scenografia: Paola Comencini

  • dekoracja wnętrz: Fiorella Cicolini

  • kostiumy: Massimo Cantini Parrini

  • muzyka: Alfonso de Vilallonga

  • dźwięk: Gianpaolo Catanzaro, Nadia Paone

  • obsada: Alba Rohrwacher, Elio Germano, Silvia D’Amico, Francesco Carril, Galatéa Bellugi, Sarita Choudhury, Giorgio Colangeli, Sofia D’Elia

 

 

tytuł oryginalny: Tre ciotole

produkcja: Włochy, Hiszpania

gatunek: dramat psychologiczno-nowotworowy

rok: 2025

data polskiej premiery: 6 listopada 2026 roku

dystrybucja: Aurora Films

festiwale: Toronto, Valladolid

 

 

Obejrzany na małej sali kina Elektronik, niedziela 15 listopada 2026 roku, godzina 20:00


Komentarze


Ostatnie posty
Search By Tags
Follow Us
  • Twitter Social Icon
bottom of page