epatuje niepotrzebnie mocnymi scenami, które zamiast angażować budzą odrazę

kino religijne z ambicjami, spełnionymi tylko częściowo, zostawia po sobie udaną atmosferę duchowego kryzysu i wyrazistą postać Judasza, ale całość osłabiają patos i zachowawcza forma

siła kina dokumentalnego, które, przy nieobecnej kamerze, może wchodzić w prawdziwe ludzkie dramaty.

dokument działa jak zapis żywej kultury stadionowej – z całym jej blaskiem, cieniami i nieusuwalnymi sprzecznościami

kino w stylu afrykańskim

imigrancka dzielnica Paryża

marna robota Ridleya Scotta

kto będzie nowym Papieżem?

Francuzi to złodzieje

Ukraina na wakacjach