„W tym kraju nie ma dobrych mężczyzn”: ewakuacja z Kabulu (ocena: 7/10 za operatorkę)

4 minuty temu

3 minut(y) czytania

**W afgańskiej telewizji łatwiej o gorący temat niż o porządnego faceta.**

Operatorka afgańskiej stacji walczy o ambitniejsze zlecenia w redakcji podporządkowanej mężczyznom. Współpraca z cenionym reporterem daje jej szansę pokazania umiejętności w kraju ogarniętym narastającym kryzysem.

Początek opowieści przekonująco przedstawia nierówność wpisaną w zawodową codzienność Afganistanu. Przełożeni przydzielają obowiązki według własnych uprzedzeń. Kobieta musi stale potwierdzać kompetencje uznawane u kolegów za oczywiste. Powierzane jej zadania ograniczają możliwości zdobycia doświadczenia. Upór bohaterki ma konkretne uzasadnienie. Domagając się poważniejszego traktowania, walczy o dostęp do pracy odpowiadającej jej zdolnościom. Ten jasno określony cel nadaje historii kierunek. Pozwala też oceniać postawę współpracowników przez ich stosunek do zawodowych aspiracji operatorki.

Dziennikarskie zlecenia rozszerzają perspektywę na życie mieszkańców Kabulu. Kontakt z rodaczkami ujawnia społeczne ograniczenia wpływające na ich samodzielność. Tradycyjne oczekiwania przenikają również do relacji rodzinnych. Scenariusz sprawnie łączy te doświadczenia z osobistym wątkiem głównej postaci. Zostawia przy tym miejsce na humor wyrastający z obyczajowych napięć. Żarty mają nierówną skuteczność, lecz pogodniejsze fragmenty zachowują energię kojarzącą się z kinem Bollywood. Swoboda tonu pomaga pokazać ludzi zajętych własnymi pragnieniami. Dzięki temu afgańska rzeczywistość zyskuje wymiar codzienności bliskiej widzowi.

Narastający kryzys polityczny stopniowo zmienia charakter narracji. Początkowa lekkość komedii romantycznej ustępuje dynamice kina dziennikarskiego. Przejścia między konwencjami bywają gwałtowne. Środkowa część traci tempo, a przewidywalny rozwój romansu osłabia napięcie. Rekonstrukcja upadku stolicy w 2021 roku przejmuje uwagę, przesuwając osobistą relację na dalszy plan. Wcześniej zbudowane przywiązanie do protagonistów podtrzymuje emocjonalne zaangażowanie. Ta zmiana proporcji znajduje uzasadnienie w skali przedstawianych wydarzeń. Historia jednostki staje się częścią zbiorowego doświadczenia utraty bezpieczeństwa.

Realizacja przekonuje sposobem połączenia inscenizacji z materiałami archiwalnymi. Wprowadzenie autentycznych obrazów wzmacnia paradokumentalny charakter późniejszych partii. Sekwencje związane z lotniskiem przywołują desperację znaną z relacji z sierpnia 2021 roku. Na uznanie zasługuje także odtworzenie afgańskiej stolicy podczas zdjęć fabularnych w Niemczech. Przedstawiona przestrzeń zachowuje lokalny charakter potrzebny do uwiarygodnienia tej historii. Sceneria wspiera przejście od obyczajowej obserwacji do dramatycznej rekonstrukcji.

Główną rolę zagrała sama reżyserka, Shahrbanoo Sadat. Jej temperament nadaje ekranowej postaci siłę potrzebną do podtrzymania całej opowieści. Zdecydowanie aktorki odpowiada uporowi osoby zmuszonej do ciągłego zabiegania o szacunek. Bohaterka przekonuje własnym zdaniem wyrażanym także wobec bardziej wpływowych kolegów. Partnerujący jej Anwar Hashimi wiarygodnie przedstawia reportera przywiązanego do zawodowych przyzwyczajeń. Początkowy dystans wnosi do współpracy napięcie wynikające z nierównej pozycji obojga. Stopniowe uznanie dla umiejętności operatorki tworzy przekonującą podstawę ich zbliżenia. Aktorski duet zapewnia tej wielowątkowej produkcji spójny punkt odniesienia.

„***W tym kraju nie ma dobrych mężczyzn*” przeradza kobiecą walkę o samodzielność w obraz ewakuacji Kabulu w 2021 roku.**

Atuty:

portret zawodowej dyskryminacji
motywacja bohaterki
przekonujące tło obyczajowe
szeroka perspektywa życia mieszkańców
powiązanie spraw rodzinnych z emancypacją
humor bliski codzienności
energia pogodniejszych fragmentów
wiarygodnie rozwijany romans
uzasadnione zmiany konwencji
narastające poczucie zagrożenia
przejmujące sekwencje lotniskowe
umiejętne wykorzystanie archiwaliów
sugestywne odtworzenie Kabulu
temperament aktorski

Mankamenty:

szablonowość historii
chwiejność konwencji gatunkowej
przewidywalne schematy uczuciowe
nierówna skuteczność humoru
chwilowe spadki tempa

Polecane dla:

miłośników dramatów społecznych
zainteresowanych sytuacją kobiet
sympatyków kina dziennikarskiego
odbiorców rekonstrukcji historycznych
ceniących silne protagonistki
poszukujących opowieści o Afganistanie
lubiących miłość na tle przełomowych wydarzeń

Zwiastun:

https://www.youtube.com/watch?v=pCRb1YbcW_U

reżyseria: Shahrbanoo Sadat
scenariusz: Shahrbanoo Sadat, Anwar Hashimi
zdjęcia: Virginie Surdej
montaż: Alexandra Strauss
scenografia: Pegah Ghalambor
kostiumy: Pola Kardum
muzyka: Harpreet Bansal, Therese Aune, Kristian Eidnes Andersen
dźwięk: Ivan Dumas
obsada: Shahrbanoo Sadat, Anwar Hashimi, Liam Hussaini, Yasin Negah, Torkan Omari, Fatima Hassani, Ahmad Azizi, Masihullah Tajzai, Laila Mahmudi, Farzad Hamidpadgan, Ali Hussein Assadi, Shahla Noori, Mirza Mohammad Hafezi, Faridoon Ghazanfari Afshar, Bismellah Paymani, Babrak Akbari