„Superfutrzak i złośliwa wiewiórka”: walka o las (ocena: 6/10 za Emilię)
Nastolatka traci butelkę potrzebną do odzyskiwania niezwykłych sił. Gdy planowana autostrada zagraża pobliskiemu lasowi, dziewczyna szuka sposobu na jego ocalenie bez pomocy magii.
Fińska produkcja jest trzecim pełnometrażowym rozdziałem ekranowego cyklu opartego na książkach Pauli Noronen. Reżyser Joona Tena napisał scenariusz razem z autorką literackiego pierwowzoru. Znana formuła pozostaje lekka, choć tym razem nadnaturalne zdolności schodzą na dalszy plan.
Bohaterowie stają przed ekologicznym wyzwaniem. Brak łatwego rozwiązania wymusza samodzielność. Spryt nabiera większego znaczenia. Ten kierunek pasuje do historii o dorastaniu. Zastrzeżenia budzi jednak sposób postępowania głównej postaci, która posługuje się kłamstwem o obecności zagrożonej wiewiórki latającej.
Przekaz jest podany wprost. Odwaga łączy się z odpowiedzialnością za własne decyzje. Sukces zależy bardziej od pomysłowości niż od specjalnych możliwości. Obrona zieleni podkreśla troskę o najbliższe otoczenie. Nadmiar wygłupów momentami osłabia wymowę. Film zachowuje jednak pogodny charakter.
Humor korzysta ze slapsticku i celowej przesady. Przejęcie szkoły przez przeciwników prowadzi do absurdu, a kucharki serwują wyłącznie pączki i słodycze. Autorytety funkcjonują według kreskówkowej logiki. Taki rodzaj komizmu jest skierowany przede wszystkim do dzieci. Dla dorosłej publiczności część gagów wypada banalnie. Infantylne żarty spłycają przy tym poważniejszy temat.
Dużo energii wnosi młoda aktorka: sprawnie wykorzystuje mimikę, dzięki czemu sceny zyskują komediowy rytm. Rówieśnicy wypadają swobodnie, natomiast dorośli grają w przerysowany sposób. Mimo tych różnic obsada zachowuje spójny styl, pasujący do stylu produkcji.
Pomimo wątpliwych wzorców można zaryzykować wizytę w kinie z młodym widzem. Prosty konflikt i dynamiczne tempo ułatwiają odbiór. Kłamstwo użyte w słusznej sprawie warto jednak omówić po seansie. Ten przykład pozwala porozmawiać o granicach dopuszczalnych metod. Szlachetne intencje nie usprawiedliwiają oszustwa. Taka rozmowa pomaga odróżnić zabawę od zachowań godnych naśladowania.
„Superfutrzak i złośliwa wiewiórka” to familijna przygoda z czytelnym ekologicznym przesłaniem.
Atuty:
ekologiczny przekaz
sympatyczna bohaterka
nacisk na samodzielność
motyw dorastania
prosty dylemat moralny
lekka forma
dynamiczne tempo
czytelny morał
familijna konwencja
Mankamenty:
wątpliwe wzorce zachowań
kłamstwo przedstawione jako sposób działania
infantylne gagi
banalny humor dla dorosłych
przerysowani dorośli
kreskówkowa logika
nadmiar wygłupów
Polecane dla:
młodszej publiczności
szukających lekkiej przygody
miłośników zwierząt
sympatyków ekologicznych historii
znających poprzednie części
czytelników książek Pauli Noronen
amatorów slapsticku
opiekunów chcących porozmawiać po seansie o pokazanych zachowaniach
Zwiastun:
reżyseria: Joona Tena
scenariusz: Paula Noronen, Joona Tena
zdjęcia: Jani Kumpulainen
montaż: Jyrki Levä
scenografia: Armin Kohlman
dekoracja planu: Rein Kutsar, Eliisabet Merete Leppoja
kostiumy: Anna Vilppunen
muzyka: Panu Aaltio
dźwięk: Juha Hakanen
obsada: Miiko Toiviainen, Esko Salminen, Minea Bröckl, Mai Hakanen, Max Hakanen, Isla Talli, Valo Kortesmäki, Otava Rossi, Stella Savolainen, Rico Vuorensyrjä, Eedla Höglund
tytuł oryginalny: Supermarsu ja suuri huijaus
produkcja: Finlandia
gatunek: familijny superbohatersko-ekologiczny
rok: 2025
data polskiej premiery: 14 sierpnia 2026 roku
dystrybucja: Vivarto
Obejrzany w kinie Stacja Falenica na małej sali, niedziela 27 września 2026 roku, godzina 13:45
Komentarze