„Lalka”: perfidny chwyt marketingowy (ocena: 4/10 za maskę)

11 minut temu

2 minut(y) czytania

**Wokulski z Łęcką to małe piwo przy tej produkcji.**

Mężczyzna z kobietą wybierają się w odludne tereny. Z pobliskiego lasu zaczynają dobiegać niepokojące dźwięki.

Polski dystrybutor wykorzystuje dogodny moment. Oryginalne „Dolly” zastąpiono określeniem kojarzonym nad Wisłą z ekranizacją popularnej powieści. W kampanii horroru pojawiło się jeszcze hasło o obowiązkowej lekturze dla fanów grozy. Zbieżność premier została rozegrana wyjątkowo czytelnie. Perfidny chwyt okazuje się ciekawszy od zawartości, którą ma sprzedać.

Estetyka amerykańskiego kina grozy z lat siedemdziesiątych nadaje produkcji charakter. Rod Blackhurst prowadzi historię w surowym stylu pasującym do odcięcia bohaterów od cywilizacji. Analogowa taśma daje obrazowi ziarnistą fakturę i przybrudzony wygląd. Leśne odludzie wzmacnia poczucie osaczenia bez potrzeby rozbudowanych efektów. Porcelanowa twarz napastniczki tworzy łatwo rozpoznawalny wizerunek. Warstwa wizualna ma więcej do zaoferowania niż scenariusz.

Fabuła przez większość czasu opiera się na ucieczce przed zagrożeniem. Kolejne konfrontacje korzystają z podobnego mechanizmu, więc stopniowo tracą siłę. Kameralna obsada pasuje do zamkniętej przestrzeni, jednak relacje pozostają powierzchowne. Zachowania bohaterów służą głównie przygotowaniu następnego starcia. Początkowe napięcie wynika z bezradności wobec prześladowczyni. Później schemat staje się zbyt łatwy do przewidzenia.

Aktorzy mają mało miejsca na zbudowanie swoich ról. Fabianne Therese i Seann William Scott pracują na materiale podporządkowanym gatunkowym zasadom. Max the Impaler tworzy swoją postać posturą i sposobem poruszania się, co działa jako źródło niepokoju. Szkoda, że scenariusz nie dociera do genezy jej postawy. Role służą jedynie napędzaniu akcji. Występy pozostają ledwie poprawne. Po seansie znikają z pamięci.

Bliskie kamerowanie podkreśla fizyczność przemocy. Uderzenia i rany pojawiają się niemal przed samym obiektywem. Zdjęcia celowo wywołują dyskomfort i eksponują brud tego świata. Krew zalewa ekran i staje się ważnym elementem tej estetyki. Zbliżenia potęgują grozę bardziej niż zwroty akcji. Ta bezpośredniość daje seansowi energię, której brakuje samej opowieści.

„***Lalka*”? Jak ktoś się pomyli i zamiast na Dorocińskiego z Urzędowską trafi na hektolitry krwi, ten trąba.**

Atuty:

analogowa faktura obrazu
surowa estetyka
leśne odludzie
bliskie kamerowanie
charakterystyczny wygląd napastniczki
poczucie osaczenia
duża ilość krwi
konsekwentny klimat
czytelna konwencja slashera

Mankamenty:

data premiery
ubogi scenariusz
ograniczona dramaturgia
schematyczne zachowania bohaterów
przewidywalna fabuła
powtarzalne konfrontacje
słabo rozwinięte role
powierzchowne relacje
przewaga stylu nad treścią

Polecane dla:

fanów slasherów
odbiorców krwawego horroru
sympatyków kina eksploatacji
lubiących stylistykę retro
zainteresowanych surowymi zdjęciami
ceniących bliskie kamerowanie
odpornych na gore
szukających prostego kina grozy
ciekawych leśnej scenerii
akceptujących marketingowe zabiegi

Zwiastun:

https://www.youtube.com/watch?v=IG0KRKqj4xU

reżyseria: Rod Blackhurst
scenariusz: Rod Blackhurst, Brandon Weavil
zdjęcia: Justin Derry
montaż: Justin Oakey
scenografia: Kyra Boselli
dekoracja wnętrz: Kaili Corcoran
kostiumy: Haven Howell
muzyka: Nick Bohun
dźwięk: Christopher Fox, Jay Pellizzi, Brian Rund
obsada: Fabianne Therese, Russ Tiller, Michalina Scorzelli, Kate Cobb, Ethan Suplee, Seann William Scott, Max the Impaler, Eve Blackhurst