Konwencjonalne kino religijne, ale ma atuty w postaci sprawnej narracji. Dla odbiorcy docelowego najważniejszy jest duchowy przekaz.

odsłania mało znany aspekt II wojny światowej i pokazuje znaczenie profesjonalizmu jednostki

ma włoski urok, ale chaotyczna narracja szybko zamienia lekką komedię w męczący seans

horror do zapamiętania z powodu makabrycznej sekwencji u dentysty, chyba że ktoś boi się fatalnych scenariuszy

solidna adaptacja, w której Ridley Scott podporządkowuje widowisko spokojnej narracji, wykorzystując kamerowanie i muzykę

pozostaje sugestywnym dramatem o trudnej więzi, którego górskie zdjęcia rekompensują problemy z rytmem

pomysłowa i bezczelna satyra, która często bawi, lecz chwilami zwyczajnie męczy

bawi swoim odklejeniem, lecz po seansie można zapamiętać jedynie kapitalne koty oraz dekolt Kirsten Stewart

wyrazista satyra o poświęceniu oraz potrzebie zachowania sprawczości w rzeczywistości, której nawet majątek nie pozwala podporządkować własnym zasadom

rozczarowuje, bo ciekawy materiał źródłowy gubi w chaosie narracji i nierównym tempie