„Panna Młoda!”: zakochany Frankenstein (ocena: 6/10 za samotność)

6 godzin temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=DC8WnDrbodw

Każda potwora znajdzie swojego amatora.

Stworzony wiele lat wcześniej potwór Frankensteina, usiłujący wtopić się w tłum zwyczajnego społeczeństwa, także ma swoje uczucia i marzenia. Największe z tych marzeń może spełnić naukowczyni żyjąca w Chicago lat 30. ubiegłego wieku.

Nie jest to jednak — i nie należy się na to nastawiać — kolejna wersja historii o stworzeniu sztucznego człowieka. Film kieruje się ku historii miłosnej, wręcz epickiemu melodramatowi, połączonemu z kinem drogi i kryminałem. Bohaterowie przemierzają kolejne lokacje, aby ukryć się przed ostracyzmem społecznym, ale także przed odpowiedzialnością za swoje czyny. Nie mieli co prawda w większości przypadków złej woli, ale kiedy się jest odmiennym, to często człowiek (?) zmuszony zostaje nawet do zabójstwa. To film, który klimatem przypomina bardziej klasyki podróży przestępców niż moralizatorskie science fiction. Jednocześnie oddaje hołd zarówno mrocznemu kryminałowi, jak i romantycznym musicalom. Nie przypadkiem Frankenstein przesiaduje w kinie, najpierw sam, a po pojawieniu się ukochanej – już u jej boku.

To podróż, a zarazem ucieczka – szalona, nieuporządkowana, chaotyczna. Z tego samego powodu również sam film sprawia wrażenie scenariuszowo luźnego. Nie brakuje tu przeskoków, porzucanych wątków i zaniedbanych postaci drugoplanowych. Pojawiają się też motywy rozmowy z twórcą postaci, częściowo oderwane od głównej fabuły. Nie dla wszystkich taki styl może być przystępny. Zwłaszcza że wątki drugoplanowe, jak para detektywów, traktowane są jak kwiatek do kożucha.

Wielu sprowadza film do feministycznej deklaracji. Zarówno dominująca na pierwszym planie postać kobieca, jak i wyraźnie zaznaczona kobieca perspektywa reżyserska mają za tym przemawiać. Jest w tym jednak sporo interpretacyjnej przesady. Sprowadzanie tej produkcji do takiego wymiaru jest pewnym nadużyciem, bo realia społeczne sprzed około stu lat były znacznie bardziej złożone.

Wiele można docenić w warstwie aktorskiej. Jessie Buckley niemal stapia się ze swoją postacią. Pytanie, czy nie robi tego zbyt brawurowo. Partnerujący, a w zasadzie inspirujący przebieg wydarzeń, Christian Bale wypada znacznie bardziej stonowanie. Dla jednych to wybitne role aktorskie, ale też znajdą się nieprzekonani do nadmiernej ekspresji.

Film skrupulatnie tworzy klimat lat 30. ubiegłego wieku. Dba o każdy szczegół kostiumowy, scenograficzny i lokalizacyjny. Najwięcej uwagi przykłada do charakteryzacji, co charakterystyczne w filmach o tego typu bohaterach. Całość przybiera mroczną, wyraźnie stylizowaną formę, przywodzącą na myśl estetykę kina czarno-białego.

Warto odnotować szeroką dystrybucję i seanse nawet w IMAX – tam robią wrażenie podkład muzyczny i realizacja dźwięku. Można jednak odnieść wrażenie, że nie wszyscy widzowie zaakceptują tak chaotyczną narrację.

„Panna Młoda!” to melodramatyczna opowieść o ucieczce dwojga wykluczonych, napiętnowanych przez społeczność ze względu na swój wygląd. To film szalony i chaotyczny, ale zarazem podszyty autentyczną miłością do kina jako wyzwalacza emocji.

Atuty:

klimat
sprawne połączenie gatunkowe
hołd dla kinomanów
wyraziste główne postacie
brawurowe role aktorskie
tempo akcji
charakteryzacja
realizacja dźwięku
montażowe i wizualne pomysły
seans w IMAX

Mankamenty:

chaos scenariuszowy
wyciszane wątki drugoplanowe
schematyczny motyw ucieczki przed pościgiem
nierówne tempo narracji
sprowadzanie produkcji do manifestu feministycznego

Polecane dla:

amatorów specyficznych melodramatów
fanów kina stylizowanego na lata 30.
ciekawych brawurowych kreacji aktorskich
lubiących nieoczywiste reinterpretacje klasyki
otwartych na kino gatunkowo niejednorodne
widzów, którym nie przeszkadza narracyjny chaos
szukających czegoś bardziej artystycznego

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Maggie Gyllenhaal
zdjęcia: Lawrence Sher
montaż: Dylan Tichenor
muzyka: Hildur Guðnadóttir
scenografia: Karen Murphy
dekoracja wnętrz: Rena DeAngelo
kostiumy: Sandy Powell
dźwięk: Richard King, Damian Volpe
obsada: Jessie Buckley, Christian Bale, Annette Bening, Penélope Cruz, Julianne Hough, John Magaro, Peter Sarsgaard, Jake Gyllenhaal, Jeannie Berlin