odsłania mało znany aspekt II wojny światowej i pokazuje znaczenie profesjonalizmu jednostki

Solidny potencjał komediowy, a nawet dramatyczny, ale ważniejsze okazały się głupie gagi i żenujący poziom humoru

ma włoski urok, ale chaotyczna narracja szybko zamienia lekką komedię w męczący seans

solidna adaptacja, w której Ridley Scott podporządkowuje widowisko spokojnej narracji, wykorzystując kamerowanie i muzykę

pomysłowa i bezczelna satyra, która często bawi, lecz chwilami zwyczajnie męczy

dobrze zagrana, przeciążoną narracyjnie opowieść, której brakuje emocjonalnej siły, a nawiązania do Kieślowskiego irytują

błyskotliwa satyra, która pod komediową powierzchnią odsłania moralne pęknięcia codzienności

marnuje intrygujący punkt wyjścia, sprowadzając go do skrajnie głupiej komedii romantycznej, interesujący tylko dekolt

Trafnie obserwuje młodych bohaterów, lecz grzęźnie w dłużyznach. Obiecujące motywy pozostają szkicem, a finał przynosi zbyt mało emocji

szczery dramat o prawie do życia w zgodzie z samym sobą - mocna rzecz pod względem tematu, choć forma nie zawsze utrzymuje równie wysoką siłę oddziaływania