„Dźwięki miłości”: głucha matka (ocena: 6/10 za Oną)
- 2 godziny temu
- 2 minut(y) czytania
Głucha kobieta Ángela, wraz ze swoim opiekuńczym partnerem Héctorem oczekują narodzin dziecka. Szanse, że dziecko także będzie głuche, wynoszą pół na pół.
Bohaterka nie wzbudza sympatii. Jej decyzja o urodzeniu dziecka wydaje się mocno wątpliwa moralnie. W toku fabuły nie sprawdza się jako partnerka i matka. W przeciwieństwie do ojca. To rzadki przypadek w filmowych scenariuszach, że mężczyzna jest pozytywną postacią, chociaż także nie do końca.
Film nie próbuje być atrakcyjny na siłę. Przeciąga wiele scen, niektórych, jak chociażby porodu, zbytecznie. Buduje jednak nastrój codziennego trudu i uwarunkowań życia z osobą niepełnosprawną. Tylko na końcówkę raczej nie ma pomysłu.
Pozostaje dramatem obyczajowym, z wyraźnym rysem relacyjnym, a chwilami także surowym filmem o macierzyństwie. Najbliżej mu do kina intymnego, które obserwuje ludzi pod presją codzienności, ale bez taniego szantażu emocjonalnego. Napięcie wynika z narastającego pęknięcia między bohaterami. Oryginalność bierze się z perspektywy bohaterki; film traktuje jej głuchotę jako pełnoprawny sposób bycia w świecie.
Siłą filmu są wyraziste główne role Miriam Garlo i Álvara Cervantesa. Aktorstwo jest skupione, dialogi naturalne, montaż oszczędny, a zdjęcia bliskie bohaterom. Dobrze wypada też muzyka, użyta z wyczuciem. Najmocniej działa jednak sama warstwa dźwiękowa, która buduje perspektywę i emocje.
Wprowadzony do szerokiej dystrybucji zupełnie nie wzbudził zainteresowania widzów. Ale pokaz na Tygodniu Kina Hiszpańskiego wypełnił sale do ostatniego miejsca. Ot, magia festiwali.
„Dźwięki miłości” stawia wiele pytań natury moralnej, odnoszących się do codzienności osób głuchych. Nie próbuje być filmem efektownym, ale pozostaje w pamięci.
Atuty:
perspektywa niepełnosprawnej osoby
tematyka macierzyństwa
pozytywna postać męska
narastające napięcie w związku
wiarygodne aktorsko
nagrody i pokazy festiwalowe
Mankamenty:
antypatyczna bohaterka
wątpliwe moralnie decyzje
przedłużane sceny
monotonne tempo
brak pomysłu na zakończenie
surowa forma realizacyjna
Polecane dla:
widzów kina obyczajowego
zainteresowanych tematyką rodzicielstwa
odbiorców wrażliwych na formę dźwięku i ciszy
ceniących kameralne kino europejskie
zainteresowanych historiami rodzinnymi
świeżych rodziców
niepełnosprawnych i ich pełnosprawnych partnerów
bywalców przeglądów festiwalowych
fanów kina hiszpańskiego
Twórcy:
reżyseria, scenariusz: Eva Libertad
zdjęcia: Gina Ferrer
montaż: Marta Velasco
scenografia: Anna Auquer
kostiumy: Desirée Guirao, Angélice Muñoz
muzyka: Aránzazu Calleja
dźwięk: Alejandro Castillo, Urko Garai, Enrique G. Bermejo
obsada: Miriam Garlo, Álvaro Cervantes, Elena Irureta, Joaquína Notario
tytuł oryginalny: Sorda
produkcja: Hiszpania
gatunek: dramat macierzyńsko-rodzinny
rok: 2025
data polskiej premiery: 9 stycznia 2026 roku
dystrybucja: M2 Films
festiwale: Berlinale, 24. Tydzień Kina Hiszpańskiego
Obejrzany w kinie Muranów, w czwartek 26 marca 2026 roku, o godzinie 18:00, w ramach 24. Tygodnia Kina Hiszpańskiego
Komentarze