„Glorious Summer”: uwięzione wakacje (ocena: 5/10 za renesans)

17 godzin temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=Eotmd5Qi1o4

Polska odpowiedź na nową falę kina greckiego.

Trzy kobiety spędzają słoneczne lato w renesansowym pałacu pod nadzorem niewidzialnego systemu obiecującego dobrostan za cenę podporządkowania. Bezwzględnie nie wolno przekraczać muru.

Kameralna produkcja o życiu w świecie, który daje wygodę, porządek i poczucie bezpieczeństwa, ale w zamian przejmuje pełną kontrolę nad człowiekiem. Film buduje atmosferę zniewolenia: wszystko wygląda tu harmonijnie, elegancko i niemal baśniowo, a właśnie pod tą gładką formą mają kryć się napięcie, tajemnica zaistniałej sytuacji i sens codziennych rytuałów bohaterek.

Film łączy dramat psychologiczny, dystopię i przypowieść społeczną. Rzekoma oryginalność ma wynikać z absurdalności całej sytuacji – pokornej postawy bohaterek w obliczu zniewolenia. To czytelne nawiązanie do wczesnego kina greckiego reżysera Yorgosa Lanthimosa. Widać to w zamkniętym modelu świata, w relacjach opartych na dyscyplinie, w gestach podporządkowanych regule i w dialogach, które mają brzmieć jak coś między tresurą a rytuałem. Tyle że Lanthimos był nie tylko oryginalny, ale także precyzyjny, okrutny i potrafił utrzymać nastrój napięcia.

Polski film można traktować co najwyżej jako nieudaną imitację. Poza punktem wyjścia film nie ma zbyt wiele do zaoferowania, dlatego nawet przy krótkim metrażu nuży i nie budzi większego zainteresowania. Codzienne ćwiczenia bohaterek sugerują, że narasta sytuacja kryzysowa, może nawet przygotowanie do ucieczki, ale scenariusz niewiele z tego wyprowadza i grzęźnie w niedopowiedzeniach. Sama decyzja, by oprzeć całość na losach młodych kobiet, nie wystarcza, by nadać tej historii feministyczny przekaz.

Docenić można co najwyżej warstwę realizacyjną. Zdjęcia są starannie skomponowane, pełne światła, faktur i symetrii, a jednocześnie podszyte chłodem. Scenografia i kostiumy budują świat atrakcyjny wizualnie, wyraźnie odklejony od zwykłej codzienności. Aktorki: Magdalena Fejdasz-Hanczewska, Helena Ganjalyan, Daniela Komędera i Weronika Humaj grają oszczędnie; emocje trzymają pod powierzchnią, dzięki czemu mocniej wybrzmiewają w nielicznych ważnych momentach. Dialogi są sztywne, mało intensywne, momentami wręcz banalne. Ten materiał wyraźnie lepiej brzmi jako forma teatralna niż pełnoprawny film. Zresztą pomysł scenariuszowy był realizowany w formie online w trakcie pandemii.

Debiut fabularny Heleny Ganjalyan i Bartosza Szpaka został jednak dostrzeżony. Film miał światową premierę na prestiżowym amerykańskim festiwalu SXSW, zdobył Szafirowe Lwy w Konkursie Perspektywy na festiwalu w Gdyni, trafił nawet do polskich kin. Na dużym ekranie widać jeszcze wyraźniej, jak skromny jest to projekt. Nawet w Warszawie film pojawił się jedynie na pojedynczych seansach i nie wyglądał na tytuł, który przyciąga publiczność.

„***Glorious Summer*” ma intrygujący punkt wyjścia, ale żadnego pomysłu na rozwinięcie tematu, przez co tonie w nudzie i pretensjonalności.**

Atuty:

intrygujący punkt wyjścia
sytuacja zaoferowania komfortu kosztem wolności
postawy ludzi w nietypowych sytuacjach
dopracowana scenografia
nawiązanie do nowej fali kina greckiego

Mankamenty:

brak rozwinięcia tematu
dramaturgia ginie w bezładzie scenariuszowym
monotonne tempo
męczące niedopowiedzenia
nieprzekonujący suspens
sztuczne dialogi
teatralność
pretensjonalna eksperymentalność

Polecane dla:

zainteresowanych tematem kontroli nad człowiekiem
szukających oryginalnego polskiego kina autorskiego
widzów kina art-house’owego
ceniących styl wizualny
odpornych na monotonne tempo
bywalców festiwali i kin studyjnych

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Helena Ganjalyan, Bartosz Szpak
zdjęcia: Tomasz Woźniczka
montaż: Alan Zejer
muzyka: Bartosz Szpak
scenografia: Katarzyna Tomczyk
kostiumy: Małgorzata Karpiuk, Zuzanna Kot
dźwięk: Marcin Jachyra, Maciej Amilkiewicz
obsada: Magdalena Fejdasz-Hanczewska, Helena Ganjalyan, Daniela Komędera, Weronika Humaj, Maja Kalbarczyk, Alicja Matusiak, Karolina Porcari
głosy: Bartosz Szpak, Bren Cukier