„Zabawa w pochowanego 2”: wszystkiego więcej (ocena: 6/10 za koziołka)

24 minuty temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=5I1n1Vy63yA

Co dwie laski to nie jedna.

Panna młoda wychodzi z płonącego domu, siada na schodach i zapala papierosa. Chwilę później trafia do szpitala, gdzie zamiast pomocy czeka ją przesłuchanie. Policja zaczyna traktować ją jak główną podejrzaną w sprawie masakry. Na miejscu pojawia się także jedyna osoba wskazana do kontaktu w nagłym wypadku: skonfliktowana siostra, z którą bohaterka od dawna nie potrafi znaleźć wspólnego języka.

Fabuła startuje dokładnie tam, gdzie skończyła się poprzednia odsłona. Flashbacki sprawnie przypominają wcześniejsze zdarzenia, więc także widz bez znajomości jedynki szybko odnajdzie się w sytuacji. Koszmar Grace nabiera nowej skali. Wcześniej historia była rodzinna i kameralna, zamknięta w rezydencji oraz ograniczona do jednego rodu. Gra rozszerza się niemal na cały świat, a prywatny dramat bohaterki zmienia się w starcie z większym układem. Do tej układanki dochodzi siostra Grace, która wnosi dodatkową stawkę emocjonalną. Jej pojawienie się przesuwa opowieść w stronę dawnych pretensji i wspólnej walki o przetrwanie.

Największym atutem filmu jest szalone tempo. Akcja ma komiksową przesadę, a całość działa jako krwawy horror z elementami groteski. To atrakcyjne kino gatunkowe dla widza szukającego adrenaliny, krwi i czarnego humoru. Ambicje kończą się tu na sprawnym dostarczeniu rozrywki.

Słabsza okazuje się satyra. Bogaci są pazerni, zepsuci i śmieszni, ale komentarz społeczny pracuje grubą kreską. Pierwszy film miał prostszą, ostrzejszą puentę o rodzinie, majątku i przemocy ukrytej pod dobrymi manierami. Kontynuacja dopowiada więcej, przez co momentami traci celność.

Wizualnie film ma dobrą energię: dużo ruchu, agresywny montaż i wyraźne kontrasty między luksusem a rzeźnią. Gore jest przesadzone, celowo sztuczne, często komediowe. Efekt wzmacniają praktyczne efekty specjalne, intensywna muzyka i mocna realizacja dźwięku. Widać też dbałość o charakteryzację, scenografię oraz kostiumy.

Mocnym elementem pozostaje Samara Weaving. Aktorka ma świetne wyczucie tonu: potrafi zagrać zmęczenie, wściekłość, panikę i absurd w jednej scenie. Kathryn Newton jako siostra Grace wnosi inny rytm: mniej furii, więcej emocjonalnego ciężaru, a także odmienny typ ekranowej energii. Relacja sióstr daje odświeża fabułę, choć scenariusz czasem sprowadza ją jako pretekst dla kolejnych scen przemocy.

„Zabawa w pochowanego 2” idzie po całości i dzięki temu jako kontynuacja ma sens. Dostaje większą skalę, więcej krwi, szybsze tempo i drugi kobiecy punkt ciężkości. Traci za to część świeżości oraz celności pierwszego filmu.

Atuty:

· sprawne wprowadzenie

· rozszerzenie fabuły

· wyrazistość postaci

· siostra jako odmienny kobiecy punkt ciężkości

· interakcje sióstr w obliczu walki o przetrwanie

· tempo akcji

· krwawa groteska

· kontrast luksusu z makabrą

· praktyczne efekty specjalne

· charakteryzacja, scenografia, kostiumy

· realizacja dźwięku, warstwa muzyczna

· kozioł w finale

Mankamenty:

· schematyczny rozwój wydarzeń

· przesyt tempa akcji

· stonowanie satyrycznego przesłania

· wymuszane poczucie humoru

· mniejsza świeżość niż w pierwszej części

· część postaci drugiego planu pełni funkcję dekoracyjną

· siostrzany konflikt bywa podporządkowany akcji

· finał stawia na efekt, a nie napięcie

Polecane dla:

· lubiących krwawe komedie grozy

· fanów pierwszej części

· odbiorców z dystansem do brutalnego humoru

· miłośników bohaterek walczących brudno i skutecznie

· ceniących kino gatunkowe

Twórcy:

· reżyseria: Matt Bettinelli-Olpin, Tyler Gillett

· scenariusz: Guy Busick, R. Christopher Murphy

· zdjęcia: Brett Jutkiewicz

· montaż: Jay Prychidny

· scenografia: Andrew M. Stearn

· dekoracja wnętrz: Rebecca Elliott

· kostiumy: Avery Plewes

· muzyka: Sven Faulconer

· dźwięk: Adam Stein

· obsada: Samara Weaving, Kathryn Newton, Shawn Hatosy, Elijah Wood, Sarah Michelle Gellar, Kevin Durand, David Cronenberg, Nestor Carbonell, Olivia Cheng