przekonuje sposobem ukazania przemijania i znakomitą rolą Kuleszy

eksperyment reżyserski - nadmiar pomysłów góruje nad porządkiem opowieści

przekłada autentyczne inspiracje na portret związku uczuciowego, w którym cielesność wysuwa się na pierwszy plan

Udane przeniesienie na duży ekran istoty powieści Prusa. Brawa po seansie potwierdzają oczekiwania widowni.

Netflixa daje postaciom Prusa nowe życie, a otwartemu na to widzowi dostarcza autentycznych emocji

zostawia po seansie sporo ciepła, choć gwałtowne zmiany nastroju odbierają mu część uroku

obraz duchownego, którego wiara przekłada się na służbę innym

próbuje uzasadnić swoje powstanie nowymi rozwiązaniami, lecz chaotyczna fabuła szybko zamienia te ambicje w męczący seans, któremu dodatkowo szkodzi amatorska gra młodej obsady

Konwencjonalne kino religijne, ale ma atuty w postaci sprawnej narracji. Dla odbiorcy docelowego najważniejszy jest duchowy przekaz.

rodzinny mikrokosmos przegrywa przez przeładowanie materiału i płytkie ujęcie traumy