„Listy z Wilczej”: kronika ulicy (ocena: 7/10 za Talwara)

Andrzej
16 minut temu
2 minut(y) czytania

Każda ulica powinna mieć swojego kronikarza.

Talwar przyjechał z Indii do Polski dwanaście lat temu wraz ze swoim przyjacielem. Próbuje zrozumieć Polskę i Polaków, zintegrować się z kulturą i zwyczajami. Kręci film dokumentalny o ulicy, na której mieszka.

Kino dokumentalne ma siłę wówczas, gdy w sposób zajmujący, ale także w miarę obiektywny przedstawia otaczającą rzeczywistość. Film Arjuna Talwara, imigranta na stałe mieszkającego w Warszawie, powinien być wzorem dla innych twórców.

Ulica w centrum Warszawy przedstawiona jest z perspektywy miejsc i ludzi z nią związanych. Wylicza się liczbę restauracji, salonów fryzjerskich, sklepów, miejsc kultury, elementów religijnych. W centrum uwagi pozostaje uwielbiany przez mieszkańców listonosz, anarchistycznie nastawiony szewc, sprzedawczyni w warzywniaku, twórca szkoły tanecznej oraz zwykli mieszkańcy: kobieta codziennie wywieszająca pranie na balkonie, inny imigrant zasymilowany z nową ojczyzną. Talwar podchodzi do swoich bohaterów z empatią, dając im przestrzeń, by się wygadali i podzielili spostrzeżeniami.

Film stara się zachować obiektywny ton. Pokazuje organizowane w okolicy zgromadzenia: zarówno Marsz Niepodległości, jak i Paradę Równości. Co prawda można odczuć, po której stronie sporu politycznego stoi imigrant z Indii, ale film nie eksponuje tego wprost. Jedynie w tle pozostają przykre wydarzenia, np. pobicie oraz samobójstwo przyjaciela. Niezwykłym atutem filmu jest, że nie próbuje na siłę wartościować i oceniać, pozostawiając to widzowi.

Konwencja ukazywania tych samych osób powoduje, że od połowy dokument traci atrakcyjność. Pojawiają się mniej ciekawe wątki, np. wyprawa do Pułtuska. Brakuje także osobistych faktów z życia reżysera: z czego żyje, czym się na co dzień zajmuje, jakie ma plany na przyszłość. Jednak ta słabsza druga część nie odbiera atutów całości. To jeden z najlepszych dokumentów, jakie powstały w Polsce w ostatnich latach. Takich postaw wśród imigrantów należałoby sobie życzyć.

„Listy z Wilczej” to dokument z wyczuwalnym urokiem: nie ocenia, nie stygmatyzuje, nie generalizuje, nie wartościuje. Znajdzie się w nim miejsce zarówno na Marsz Niepodległości, jak i na Paradę Równości.

Atuty:

kronika ulicy
pozytywna narracja
obiektywizm
pozytywne nastawienie do Polaków
miejsce na różne opinie

Mankamenty:

w drugiej fazie traci tempo
mało informacji o reżyserze
polityczne podteksty

Polecane dla:

Polaków
imigrantów
fanów kina dokumentalnego
mieszkańców Warszawy
obcokrajowców chcących wyrobić sobie opinię o Polsce
listonoszy, fryzjerek, instruktorów, szewców
marzących o karierze reżyserskiej i filmowej

Twórcy:

reżyseria, scenariusz, zdjęcia: Arjun Talwar
montaż: Arjun Talwar, Bigna Tomschin, Sabina Filipowicz
muzyka: Aleksander Makowski
dźwięk: Franciszek Kozłowski, Mo Tan, Aleksander Makowski
obsada: Arjun Talwar, Piotr Chadryś, Feras Daboul, Mo Tan, Barbara Goettgens, Oskar Paczkowski, Andrzej Jakimowski