konsekwentny dramat społeczny, który zasługuje na uwagę dzięki niepokojącej bohaterce i znakomitej kreacji Moniki Sabiny Kwiatkowskiej

opowiada o presji emigracyjnego życia celując w makabrę

łączy dramat historyczny z feministycznym oskarżeniem prostackiego patriarchatu w formie dostępnej dla niewielu odbiorców

solidny dramat o nadużyciach technologicznego giganta, poruszający ważny społecznie temat w sposób nazbyt jednoznaczny

przybliża postać telewizyjnego uzdrowiciela, lecz zbyt pobieżnie analizuje jego oryginalną działalność

sprawnie pokazuje, jak grupa skaterów broni miejsca ważnego dla swojego osiedla

odchodzi od melodramatycznego tonu ekranizacji Colleen Hoover, może dlatego że sednem jest literacka manipulacja

marnuje urok tytułowego stworka na humor schodzący poniżej pasa

przyciąga dekadencką atmosferą pełną śmiałej nagości, choć główny konflikt okazuje się zbyt płytki

przekłada autentyczne inspiracje na portret związku uczuciowego, w którym cielesność wysuwa się na pierwszy plan