„To, co zabijasz”: nauczyciel z sobowtórem (ocena: 5/10 za Turcję)

Rodzina jest najważniejsza…

Nauczyciel po powrocie do swojej małej miejscowości musi zmierzyć się z trudnym problemem rodzinnym.

Punkt wyjścia jest obiecujący: kameralna opowieść o relacjach, napięciach i przemilczeniach w małej społeczności. Niestety, sposób prowadzenia narracji okazuje się chaotyczny i nadmiernie komplikowany, co utrudnia odbiór oraz osłabia emocjonalne zaangażowanie widza.

Bohater wykonuje kolejne działania, wchodzi w coraz to nowe sytuacje, a wątek sobowtóra pozostaje nieczytelny. Trudno rozstrzygnąć, jaką funkcję pełni ta postać i w jakim porządku interpretacyjnym należy ją umieścić. Film stopniowo odchodzi od dramatu i kieruje się ku formule thrillera kryminalnego, przy czym nie buduje wystarczającego napięcia ani satysfakcjonującej logiki wydarzeń.

Taka maniera jest rozpoznawalna w ambitniejszym kinie tureckim, które nie powinno być utożsamiane z popularnymi, schematycznymi serialami. Narracja jest bliższa kinu azjatyckiemu niż europejskiemu: opiera się na niedopowiedzeniach, dezorientacji i wielowarstwowości, wymaga od widza stałego dopowiadania sensów.

Poruszana tematyka pozostaje ważna i potencjalnie atrakcyjna dla szerszej publiczności: przemoc w rodzinie, mechanizmy funkcjonowania małych społeczności, ambicje młodych ludzi oraz wątki wychowawcze. Jednak przy przyjętej formie narracyjnej tematy te nie wybrzmiewają w sposób dostatecznie jasny i komunikatywny. Film staje się przez to propozycją przede wszystkim dla widzów nastawionych na interpretacyjny wysiłek i akceptujących narracyjną niejednoznaczność.

Polski wkład – szczególnie w warstwie operatorskiej – w pewnym stopniu podnosi walory formalne filmu, choć nie niweluje problemów związanych z jego konstrukcją. Można przypuszczać, że ten element współprodukcji ułatwił również dystrybucję tytułu na polskim rynku. Dodatkowo film był… kanadyjskim kandydatem do Oskara.

„To, co zabijasz” jest kwintesencją ambitnego kina tureckiego, z typowo azjatycką formą narracji. Polskie wsparcie pozwala uatrakcyjnić film i pokazać go na naszych ekranach.

Atuty:

• tematyka rodzinna

• portret małej społeczności

• stopniowanie napięcia

• gęsty klimat

• polski wkład realizacyjny

Mankamenty:

• męcząca forma narracji

• komplikowanie wątków

• nieczytelna rola sobowtóra

• nierówny rytm opowieści

• zbyt mała klarowność motywacji bohaterów

Polecane dla:

• miłośników kina artystycznego

• akceptujących narracyjną niejednoznaczność

• cierpliwych wobec wolniejszego tempa

• zainteresowanych tematyką przemocy domowej

• szukających kina społecznego

• fanów tureckiego klimatu

• odbiorców preferujących klimat nad akcję

• lubiących symbolikę i metafory

• publiczności festiwalowej

• ceniących stronę operatorską

• nauczycieli

• ojców i synów

• mieszkańców mniejszych miejscowości

Twórcy:

• reżyseria, scenariusz: Alireza Khatami

• zdjęcia: Bartosz Świniarski

• montaż: Alireza Khatami, Selda Taşkın

• scenografia: Meral Aktan

• dźwięk: Benjamin Laurent, Ange Hubert

• obsada: Ekin Koç, Erkan Kolçak Köstendil, Hazar Ergüclü, Ercan Kesal, Selen Kurtaran, İdil Engindeniz, Güliz Şirinyan, Aysan Sümercan

tytuł oryginalny: Öldürdüğün şeyler

produkcja: Kanada, Turcja, Polska, Francja

gatunek: dramat rodzinno-kryminalny

rok: 2025

premiera kinowa: 9 stycznia 2026

dystrybucja: Madness

festiwale: Sundance

Obejrzany w poniedziałek, 12 stycznia 2026 roku, o godz. 18:50, w kinie Cinema City Galeria Mokotów