dostarcza sugestywnej, chwilami obrzydliwej rozrywki, ale trudno uwierzyć w przebieg ekranowej przygody

skrajnie przegięta komedia, która tylko częściowo wykorzystuje potencjał festiwalu

marnuje urok tytułowego stworka na humor schodzący poniżej pasa

przyciąga dekadencką atmosferą pełną śmiałej nagości, choć główny konflikt okazuje się zbyt płytki

obraz duchownego, którego wiara przekłada się na służbę innym

wykorzystuje formułę kina drogi w rodzinnym dramacie, którego sens pogłębia cierpliwie prowadzony suspens

rodzinny mikrokosmos przegrywa przez przeładowanie materiału i płytkie ujęcie traumy

edukuje poprzez ćwiczenia logopedyczne, przyciągając najmłodszą widownię prostymi sytuacjami z życia przedszkolaka

oferuje brutalną sensację, lecz przewidywalny scenariusz i chaotyczny montaż ograniczają atrakcyjność

pozostaje sugestywnym dramatem o trudnej więzi, którego górskie zdjęcia rekompensują problemy z rytmem