„Wichrowe wzgórza”: melodramat BDSM (ocena: 6/10 za Margot)

17 minut temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=eKGc0k44o_g

I tak też można spojrzeć na miłosny melodramat.

Catherine Earnshaw od dziecka wychowywała się z przygarniętym sierotą Heathcliffem. Gdy dzieci dorosną, ich przyjaźń, a w zasadzie rodzące się uczucie miłosne, zostaje wystawione na próbę kłopotów finansowych ojca Cathy. Gdy w sąsiedztwie pojawia się niezwykle bogaty mężczyzna, dziewczyna musi wybierać pomiędzy losem rodziny a miłością do przyjaciela.

Brytyjska scenarzystka i aktorka, tym razem w roli reżysera, Emerald Fennell podchodzi z dystansem do oryginalnej historii, wielokrotnie przenoszonej na ekran filmowy. Ma do tego jak najbardziej prawo, chociaż przez to dyskusje o produkcji skupiają się na różnicach w porównaniu do treści książkowej. Skrajnie prowadzą one do oskarżeń o profanację tej pięknej historii miłosnej. W rzeczywistości jednak świat nie jest tak uroczy jak w wymyślonych historiach romantycznych. A celem Fennell wydaje się być ukazanie mroczniejszej strony zarówno tamtejszych czasów, jak i ludzkiej natury. Już pierwsza scena ukazująca zamiłowanie ówczesnej społeczności do oglądania publicznych egzekucji wskazuje na zamiary tej adaptacji.

Nieuchronnie historia zmierza także w kierunku dewiacji seksualnych, które akurat mają ponadczasowy charakter. Wiele scen zbliża się do klimatu BDSM. Fennell jednak z kobiecą wrażliwością ukazuje takie praktyki, nie przekraczając linii nieprzyzwoitości. Widz ma możliwość domyślić się mrocznych konsekwencji, ale nie jest to ukazane ani w formie pornograficznej, ani tak żenującej jak w popularnych współcześnie historiach erotycznych.

Atutem filmu jest sposób ukazania rzeczywistości. Jest ona brudna, nieprzyjemna, odpychająca. Wszechobecne błoto kontrastujące z szykownymi sukniami kobiet. Koloryzowany pokój głównej bohaterki, w otoczeniu czarnobiałej rzeczywistości. Dla widza to doświadczenie mało przyjemne, jednak dzięki temu wczuwa się w epokę. Filmowe narzędzia, takie jak: kostiumy, scenografia, charakteryzacja, a nawet dialogi, oddane są z dbałością o detal. Natomiast muzyka, zgodnie z ostatnimi trendami, jest jak najbardziej współczesna. Zresztą montaż też momentami jest stylizowany na współczesną formę teledyskową.

Film przyciąga obsadą, szczególnie obecnością Margot Robbie. Jej Cathy jest kobietą nie tylko szalenie zakochaną, ale roztropną, mądrą i przewidującą. Także pozostali aktorzy zostali trafnie dobrani, przez co ich postacie stają się wyraziste i autentyczne. Większym problemem jest natomiast rozpiętość czasowa historii. Przeskoki są mało czytelne, a aktorzy nie zawsze idealnie oddają upływ czasu. To naturalna przypadłość filmu, opartego na wieloletniej historii swoich bohaterów.

Polski dystrybutor poszedł drogą szokującej reżyserki i zaproponował datę premiery na walentynkowy weekend. Nie jest to film na pierwszą randkę, jeśli już to na… ostatnią. Ale jako kino kostiumowe z elementami erotyki sprawdza się idealnie.

„***Wichrowe wzgórza*” zrywają z sielankową historią miłosną, oddając zarówno klimat brudnej rzeczywistości, jak i perwersyjnych praktyk erotycznych.**

Atuty:

wariacja znanego romansidła
oddany klimat epoki
obsada
subtelne sceny erotyczne
kostiumy, scenografia, charakteryzacja
symbolika kolorystyki
współczesna muzyka
teledyskowy montaż
walentynkowa data premiery
seanse w IMAX

Mankamenty:

kontrowersje adaptacyjne
liczne zmiany w porównaniu do pierwowzoru
przeskoki czasowe
mało komfortowy odbiór dla współczesnego widza

Polecane dla:

amatorów nieoczywistych adaptacji
skłonnych zaakceptować liczne odejścia od oryginału
fanów kina kostiumowego
zwolenników subtelnych treści erotycznych
lubiących mroczne romanse i historie „toksycznych” zależności
odbiorców, którym nie przeszkadzają skoki czasowe i eliptyczna narracja
miłośników reinterpretacji klasyki pod współczesną wrażliwość
zainteresowanych tematami przemocy, kontroli i hierarchii społecznych w relacjach
słuchaczy nowoczesnej muzyki w kostiumowej oprawie
tych, którzy lubią teledyskowy montaż

Twórcy:

reżyseria: Emerald Fennell
scenariusz: Emerald Fennell na podstawie powieści Emily Brontë
zdjęcia: Linus Sandgren
montaż: Victoria Boydell
muzyka: Anthony Willis
piosenki: Charlotte Emma Aitchison
scenografia: Suzie Davies
dekoracja wnętrz: Charlotte Dirickx
kostiumy: Jacqueline Durran
dźwięk: Nina Rice, Justin Rutherford
obsada: Margot Robbie, Jacob Elordi, Shazad Latif, Alison Oliver, Owen Cooper, Charlotte Mellington, Hong Chau, Martin Clunes, Vy Nguyen