„Vincent. Legenda oceanu”: śpiewać każdy morze (ocena: 5/10 za humbuka)

2 minuty temu

3 minut(y) czytania

**Syn Wielorybiego Pieśniarza przemierza bezkresny ocean.**

Młody humbak żyje w cieniu sławy ojca obdarzonego pieśnią chroniącą podwodny świat. Sam ma kłopot z wokalem.

Punktem wyjścia jest schemat dorastania do odziedziczonej odpowiedzialności. Ciężar rodzicielskich dokonań pozwala zrozumieć zagubienie głównego bohatera. Jego obawy mają czytelne źródło w poczuciu osamotnienia. Kolejne etapy wyprawy układają się w przewidywalny ciąg prób. Widz szybko rozpoznaje kierunek opowieści o odkrywaniu własnego talentu. Ta konstrukcja daje młodszej publiczności łatwy dostęp do historii, lecz pozostawia niewiele miejsca na zaskoczenie. Film korzysta ze sprawdzonych rozwiązań tak zachowawczo, że traci przy tym indywidualny charakter. Satysfakcję przynosi domknięcie osobistej drogi młodego wieloryba. Słabiej wypada konfrontacja z przeciwnikiem. Jej dramaturgia rozczarowuje po wcześniejszym budowaniu napięcia.

Wątek żałoby nadaje przygodzie emocjonalną podstawę. Tęsknota za bliskimi tłumaczy trudności z podjęciem samodzielnych decyzji. Dzięki temu przesłanie o odwadze wyrasta z konkretnego doświadczenia. Wartościowy okazuje się temat odpowiedzialności za przyrodę. Oceaniczne śmietnisko zamienia abstrakcyjne hasło ochrony środowiska w przygnębiający widok. Ekologiczna wymowa stopniowo przybiera przy tym formę pouczenia. Objaśnianie morału hamuje akcję.

Poczucie ciężkości potęguje dokuczliwy niedostatek dowcipu. Poważny ton dominuje nawet w partiach proszących się o odrobinę lekkości. Przez to podróż traci energię, a zainteresowanie kolejnymi przeszkodami słabnie. Karykaturalny król wyspy śmieci wprowadza z kolei zbyt gwałtowną zmianę konwencji. Jego przerysowanie odstaje od nastroju pozostałych wydarzeń. Spójność osłabia także sposób przedstawienia niesłyszącej postaci. Jej wybiórcze reagowanie na dźwięki sprawia wrażenie wygodnego rozwiązania scenariuszowego.

Od strony plastycznej podwodne krajobrazy potrafią zachwycić. Barwne otoczenie zyskuje na dużym ekranie dzięki dopracowanym detalom. Do realizacji wykorzystano silnik Unreal Engine 5. Same zwierzęta poruszają się sztywno. Ich przemieszczanie przypomina unoszenie w powietrzu, przez co słabnie wrażenie przebywania w wodzie. Kontrast między atrakcyjnymi tłami a mniej przekonującą animacją sylwetek ujawnia nierówny poziom wykonania. Przyjemnym elementem seansu jest polski dubbing. Trafnie dobrane głosy nadają rozmowom naturalne brzmienie. Aktorzy zachowują umiar, dzięki czemu ekspresja bohaterów pozostaje przyjazna dla ucha.

Osobnym problemem pozostaje dopasowanie tonu do wieku odbiorców. Dystrybutor rekomenduje seans dzieciom od szóstego roku życia. Mroczna muzyka wzmacnia grozę potworów, a obrazy związane ze śmiercią mają sporą siłę oddziaływania. Dosłowność tych przedstawień może przytłoczyć najmłodszych. Starszym widzom łatwiej znieść podobne napięcie, lecz dla nich uproszczone prowadzenie konfliktów okazuje się zbyt infantylne. Powstaje kłopotliwy rozdźwięk między intensywnością poszczególnych fragmentów a poziomem całej historii.

„***Vincent. Legenda oceanu*” sztampowa podmorska przygoda – ale to już było.**

Atuty:

czytelne motywacje
przystępne ujęcie dorastania
przekaz ekologiczny
barwne krajobrazy pełne detali
naturalnie brzmiący polski dubbing

Mankamenty:

wtórny schemat wyprawy
pouczający ton spowalniający przygodę
niedostatek humoru
król wyspy śmieci rozbijający konwencję
niekonsekwentne przedstawienie niesłyszącej postaci
sztywne ruchy zwierząt osłabiające iluzję pływania
rozdźwięk między mrocznymi obrazami a infantylną fabułą
rozczarowująca kulminacja

Polecane dla:

miłośników podwodnych scenerii
zainteresowanych ochroną przyrody
ceniących opowieści o przezwyciężaniu własnych lęków
szukających punktu wyjścia do rozmowy z dzieckiem
preferujących proste historie z czytelnym przesłaniem

Zwiastun:

https://www.youtube.com/watch?v=KcmQ7e95dUo

reżyseria: Reza Memari, Pavel Hrubos, Steven Majaury
scenariusz: Reza Memari, Greg Nix
zdjęcia: Jaromír Malý
montaż: Dieter Riepenhausen
scenografia: Sebastian Gadow
muzyka: Daníel Bjarnason
dźwięk: Jean-François B. Sauvé
obsada polskiego dubbingu: Jakub Zdrójkowski, Damian Kulec, Julia Chatys, Jakub Szyperski, Kazimierz Dobrogowski, Dominika Sell-Kukułka, Jan Kulczycki, Anna Apostolakis, Monika Kwiatkowska, Zbigniew Konopka, Agnieszka Kudelska, Zbigniew Dziduch, Aleksander Sosiński, Sara Lityńska