to kolejna sztampowa podmorska przygoda – ale to już było

autoironiczne spojrzenie Pedra Almodóvara na własną sztukę w późnym etapie kariery

wykorzystuje zwierzęcą perspektywę do pokazania brutalnej walki o przetrwanie w świecie podporządkowanym bezwzględnej sile

przekłada autentyczne inspiracje na portret związku uczuciowego, w którym cielesność wysuwa się na pierwszy plan

szczery dramat o muzułmańskiej piłkarce-lesbijce, który przyciąga wyrazistą rolą główną

dobrze zagrana, przeciążoną narracyjnie opowieść, której brakuje emocjonalnej siły, a nawiązania do Kieślowskiego irytują

zastępuje opowiadanie historii oczekiwaniem na napisy końcowe, Willem Dafoe pozostaje uwięziony w filmie, który nie daje mu nic do zagrania

Uznanie dla filmowego kunsztu przy jednoczesnym sprzeciwie wobec okrucieństwa stanowiącego sedno przedstawionego spektaklu

imponuje ambicją bardziej niż wykonaniem - krok we właściwym kierunku, choć do celu pozostaje jeszcze spory dystans

Animacja o samotności, technologii oraz potrzebie bliskości. Prosta fabuła zyskuje siłę dzięki emocjom, plastyce i wierze w relacje.