„Sunny Dancer”: obóz dla Rakowiczów (ocena: 5/10 za muzykę)

11 minut temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=kgID28vhWMw

Integracja młodych, którym śmierć zajrzała w oczy.

Siedemnastolatka zostaje wbrew swojej woli wysłana przez rodziców na letni obóz. Na miejscu poznaje rówieśników mających za sobą podobne doświadczenia związane z chorobą nowotworową.

Filmy o młodych ludziach dotkniętych poważną chorobą często akcentują dramatyczny wymiar takiego doświadczenia. Reżyser George Jaques od początku wybiera bardziej zaczepny ton. Centralna postać została pokazana bez typowej dla kina młodzieżowego idealizacji. Jej sposób bycia bywa odpychający, a wypowiedzi celowo naruszają przyjęte normy obyczajowe. Rodzice również otrzymują mało sympatyczny rys, choć szybko schodzą na dalszy plan. Taki punkt wyjścia utrudnia natychmiastowe zaangażowanie w historię, lecz skutecznie odcina ją od sentymentalnych schematów.

Pierwsza część konsekwentnie utrzymuje ton niewybrednej komedii. Dialogi obfitują w wulgaryzmy, a humor świadomie przekracza granice obyczajowej poprawności. Twórcy próbują w ten sposób osłabić patos związany z tematyką choroby. Część scen przynosi lekkość, jednak wiele dowcipów opiera się na bardzo prostych rozwiązaniach. Poważniejsze znaczenia regularnie ustępują miejsca żartom o niewielkiej subtelności. Taka konwencja nadaje całości charakterystyczny styl, lecz często osłabia powagę historii.

Obozowa część wprowadza więcej światła do narracji. Ciężkie doświadczenia pozostają obecne, lecz codzienność uczestników odzyskuje rytm właściwy ich wiekowi. Wspólnie spędzany czas przywraca swobodę oraz poczucie normalności. Młodzi zostają dzięki temu pokazani szerzej niż wyłącznie przez pryzmat choroby. Uważnie przedstawiono także opiekunów, których zachowanie wynika z odpowiedzialności i lęku przed utratą podopiecznych. Te fragmenty nadają opowieści większą wiarygodność oraz łagodzą wcześniejszą skłonność do prowokacji.

Przekonująco wypada młoda obsada. Aktorzy sprawnie przechodzą od ostentacyjnej zgrywy do scen wymagających większej dyscypliny. Dialogi nastolatków zachowują swobodę. Wspólne przekomarzanie brzmi naturalnie nawet wtedy, gdy scenariusz przesadza z wulgarnością. Kameralne momenty odsłaniają strach ukryty pod młodzieńczą pewnością siebie. Dzięki wykonawcom schematycznie napisane postacie zyskują więcej charakteru.

Przebieg wydarzeń pozostaje jednak bardzo przewidywalny. Wśród uczestników pojawiają się postacie znane z wielu historii o dojrzewaniu. Kolejne etapy integracji łatwo przewidzieć ze sporym wyprzedzeniem. Część sytuacji podporządkowano przede wszystkim wakacyjnej fantazji. Samodzielne wyprawy nastolatków do wesołego miasteczka oraz nocowanie poza terenem ośrodka wymagają dużej umowności. Takie epizody podtrzymują sielankowy klimat, lecz osłabiają realizm przedstawionych wydarzeń.

Najwięcej problemów powodują gwałtowne zmiany tonu. Poważne sekwencje bywają niemal natychmiast przerywane niewyszukanym dowcipem. Ckliwość pojawia się obok zgrywy bez odpowiedniego przygotowania. Takie przejścia osłabiają ciągłość emocjonalną. Poszczególne fragmenty sprawiają momentami wrażenie zaczerpniętych z dwóch odmiennych konwencji. W efekcie dramatyczne sceny tracą część swojej siły.

Muzyka od pierwszych sekwencji nadaje opowieści wyraźniejszy rytm i utrzymuje go do końca. Ścieżka dźwiękowa wnosi energię, której brakuje części dialogów. Jej lekki charakter dobrze współgra z wakacyjnym nastrojem. Podobny kierunek przyjmuje warstwa wizualna oparta na jasnych zdjęciach oraz starannie skomponowanych kadrach. Sielankowy obraz bywa jednak zbyt wygładzony i chwilami przypomina estetykę krótkich materiałów przygotowanych do mediów społecznościowych. W rezultacie ciężar doświadczeń młodych postaci zostaje miejscami osłabiony przez atrakcyjne opakowanie.

„***Sunny Dancer*” wyróżnia świetna muzyka, lecz osłabiają banalny humor, schematyczność oraz nierówny ton.**

Atuty:

odejście od szpitalnej perspektywy
muzyka
aktorstwo młodej obsady
naturalne dialogi
wakacyjny klimat
sceny kameralne

Mankamenty:

banalny humor
nadmiar wulgaryzmów
nierówny ton
schematyczne postacie
wygładzona estetyka
przewidywalny przebieg wydarzeń
odpychający sposób przedstawienia protagonistki
mało wiarygodne sytuacje obozowe
osłabianie poważnych scen żartem
uproszczone rozwiązania scenariuszowe

Polecane dla:

miłośników historii o dorastaniu
fanów młodzieżowych dramatów
ceniących obozowy klimat
preferujących wyrazistą muzykę
akceptujących dosadny humor
szukających wakacyjnej atmosfery
lubiących młodą obsadę
zwolenników słodko-gorzkiego tonu
tolerujących fabularne schematy
otwartych na zmienną konwencję

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: George Jaques
zdjęcia: Oliver Loncraine
montaż: Caitlin Spiller
scenografia: Pat Campbell
dekoracja wnętrz: Ann Marie Coulter
kostiumy: Liberty Bramall
muzyka: Este Haim, Zachary Dawes
dźwięk: Chris Campion, Matthew Lambourn, Lee Herrick
obsada: Bella Ramsey, Daniel Quinn-Toye, Ruby Stokes, Earl Cave, Jasmine Elcock, Conrad Khan, Neil Patrick Harris, Jessica Gunning, James Norton, Shalom Brune-Franklin