„Naznaczony: Wyjście z mrocznego wymiaru”: horror gabinetu dentystycznego (ocena: 4/10 za stomatologię)

3 godziny temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=F7sSO4KsZCM

Grozę budzi głównie scenariusz.

Samotna higienistka stomatologiczna mieszka z małą córką w rodzinnym domu naznaczonym traumą po samobójczej śmierci jej matki.

Cykl zapoczątkowany w 2010 roku przez reżysera Jamesa Wana oraz scenarzystę Leigh Whannella wypracował własny styl paranormalnego horroru. Ważną rolę odgrywa tytułowy Mroczny Wymiar, łączący rzeczywistość z siłami spoza znanego świata. Kolejne części rozwijały mitologię tego miejsca, wracając do ludzi uwikłanych w kontakt z nadprzyrodzonym złem. Rozpoznawalność przyniosła atmosfera budowana przez przestrzeń oraz pojawiające się w niej niepokojące sylwetki. Formuła sięga po wcześniej sprawdzone rozwiązania. Nowa odsłona porusza się po oswojonym terenie, co zwiększa oczekiwania wobec oryginalności.

Punkt wyjścia wygląda obiecująco. Profesja protagonistki staje się źródłem nieprzyjemnego body horroru. Wizyta starszego pacjenta zmienia rutynowe badanie w obraz wywołujący odruchowe odwracanie wzroku od ekranu. Zdeformowane uzębienie oraz sterylne otoczenie tworzą sugestywne połączenie obrzydzenia z lękiem. Fizyczne rekwizyty nadają koszmarowi namacalność. Ten wątek później praktycznie znika.

Drugi plan zapowiada ciekawsze możliwości. Grzeczna córeczka wprowadza delikatność do ponurej opowieści. Partner policjant daje szansę na zderzenie codzienności z niewytłumaczalnymi zdarzeniami. Pracowniczka salonu masażu sugeruje bardziej osobliwy kierunek historii. Makabryczni staruszkowie potrafią przerażać samym wyglądem. Większość tych figur szybko traci znaczenie. Początkowa świeżość ustępuje ogranym chwytom.

Główny kłopot tkwi w konstrukcji scenariusza. Następujące po sobie wydarzenia wymagają coraz obszerniejszych objaśnień. Dialogi zaczynają służyć mechanicznej ekspozycji zasad rządzących zaświatami. Przed kulminacją twórcy wręcz wykładają odbiorcy przebieg dalszego działania. Podobny zabieg pasuje do kina o skoku na bank, gdzie strategia stanowi część konwencji. Tutaj zabija tajemnicę oraz odsłania problemy z logicznym prowadzeniem intrygi.

Techniczna strona utrzymuje solidny poziom. Głębia ostrości sprawia, że niebezpieczeństwo często pojawia się poza centrum kadru. Labirynt z poduszek oraz koców przekształca dziecięcą kryjówkę w klaustrofobiczną pułapkę. Oświetlenie skrywa upiorne kształty w tle. Muzyka korzysta z piskliwych smyczków oraz gwałtownych uderzeń. Udźwiękowienie potęguje dyskomfort podczas sceny stomatologicznej.

Miałkość materiału przebija przez sprawną formę wizualną. Tempo wyraźnie siada. Następne komplikacje stopniowo wygaszają napięcie. Finał przeciąga konflikt ponad potrzebę. Emocjonalne zaangażowanie ustępuje zmęczeniu seansem. Wersja 4DX okazuje się zbędnym dodatkiem, a zastosowane bodźce niewiele wnoszą.

„***Naznaczony: Wyjście z mrocznego wymiaru*” pozostaje horrorem do zapamiętania z powodu makabrycznej sekwencji u dentysty.**

Atuty:

motyw dentystyczny
potencjał postaci drugoplanowych
klaustrofobiczna scenografia
praca głębią ostrości
sugestywne oświetlenie
agresywna muzyka

Mankamenty:

sztampowa narracja
nadmiar tłumaczeń
porzucony motyw dentystyczny
niewykorzystane postacie poboczne
mechaniczne dialogi
problemy z logiką
przeciągnięty finał
spadek napięcia
zbędne 4DX

Polecane dla:

sympatyków serii
amatorów body horroru
miłośników praktycznej charakteryzacji
odbiorców lubiących jump scare’y
kinomanów tolerujących gatunkowe schematy
dentystów, stomatologów

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Jacob Chase
zdjęcia: David Garbett
montaż: Gregory Plotkin, Anna Rottke
scenografia: Nick Bassett
dekoracja wnętrz: Maddy Worthington
kostiumy: Liz Keogh Palmer
muzyka: Joseph Bishara
dźwięk: Joe Dzuban, Bill R. Dean, Paul Hackner, Francis Byrne
obsada: Amelia Eve, Island Austin, Lin Shaye, Sam Spruell, Brandon Perea, Maisie Richardson-Sellers, Laura Gordon, Joseph Lopez