„Zróbmy sobie przerwę”: dylematy restauratora (ocena: 4/10 za Zakościelnego)

1 godzinę temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=YGkK6ggnd1k

Włoska lekkość tonie w nadmiarze cudzych problemów.

Właściciel restauracji oraz część jego gości dochodzą do wniosku, że ich związki potrzebują przerwy. Kilka historii przeplata się wokół kryzysów uczuciowych ludzi w różnym wieku.

Reżyser Christian Marazziti wybiera formę mozaikową i prowadzi równolegle kilka sytuacji. Każda dotyczy innego etapu relacji oraz odmiennego rodzaju emocjonalnego wypalenia. Włoski klimat nadaje opowieści lekkości i wpływa na sposób przedstawienia uczuć. Fotogeniczna obsada pasuje do włoskiego charakteru uczuciowych komplikacji. Melodramatyczny podtekst pozwala potraktować część rozterek poważniej niż sugeruje komediowa otoczka. Problem zaczyna się wraz z nadmiernym rozrastaniem materiału.

Dylematy uczuciowe brzmią wiarygodnie i wyrastają z łatwych do rozpoznania problemów współczesnych związków. Marazziti próbuje połączyć te tematy z lekką komedią obyczajową. Humor pozostaje jednak zaskakująco bezbarwny. Oczywiste żarty rzadko przynoszą oczekiwane rozładowanie napięcia. Kolejne rozmowy coraz częściej przypominają rozwleczone omawianie problemów, które wcześniej zostały już wystarczająco jasno przedstawione. Komediowa formuła szybko traci przez to potrzebną swobodę.

Mozaikowa konstrukcja szybko zaczyna pracować przeciwko opowieści. Przeskoki między kolejnymi historiami utrudniają emocjonalne przywiązanie do którejkolwiek z nich. Psycholożka prowadząca podcast stanowi wspólny punkt całej układanki, lecz ten zabieg porządkuje materiał tylko powierzchownie. Bohaterów pojawia się wielu, natomiast niewielu dostaje przestrzeń potrzebną do zbudowania wyrazistej osobowości. Narracyjny chaos prowadzi do przebodźcowania, choć poszczególne sceny pozostają statyczne. Ten paradoks sprawia, że seans jednocześnie męczy nadmiarem oraz nuży brakiem wyraźnego rytmu.

Tempo okazuje się szczególnie kłopotliwe w drugiej części opowieści. Sceny przeciągają się długo po przekazaniu najważniejszej informacji. Kolejne rozmowy powtarzają podobne argumenty oraz emocje. Przewidywalność odbiera części sytuacji komediową energię. Nieliczne próby zaskoczenia wyglądają przy tym jak elementy dopisane po to, aby poruszyć coraz spokojniejszą konstrukcję. Z historii o współczesnych relacjach powstaje przez to ciąg mało angażujących epizodów, które rzadko zostają w pamięci.

Maciej Zakościelny pojawia się jako polski znajomy jednego z mężczyzn. Epizodyczna rola daje aktorowi bardzo ograniczone możliwości. Wystarcza jedynie do wykorzystania rozpoznawalnego nazwiska w polskiej promocji. Jego obecność nie wpływa na przebieg opowieści. Sam występ pozostaje krótkim dodatkiem do zasadniczej obsady. Trudno wskazać inny równie czytelny argument uzasadniający niszową dystrybucję tego tytułu w Polsce.

Tytuł trafnie oddaje pomysł spinający wszystkie części historii. Przerwa staje się pretekstem do pokazania kilku wariantów podobnego kryzysu. Każdy z nich mógłby dostarczyć materiału na osobną kameralną komedię obyczajową. Połączenie wszystkich w jednym scenariuszu rozmywa jednak ich znaczenie. Marazziti chciał opowiedzieć o współczesnych związkach z lekkością oraz wyczuciem, lecz nadmiar materiału ogranicza refleksję. Zostaje sympatyczna włoska otoczka wokół korowodu postaci, których problemy z czasem coraz mniej obchodzą.

„***Zróbmy sobie przerwę*” ma włoski urok, ale chaotyczna narracja szybko zamienia lekką komedię w męczący seans.**

Atuty:

włoski klimat
wiarygodne rozterki
melodramatyczne podteksty
atrakcyjna obsada
epizod Zakościelnego

Mankamenty:

chaotyczna narracja
słaby humor
rozwleczone sceny
powtarzalne dialogi
nierówne tempo
nikłe zaangażowanie emocjonalne
powierzchowne postacie
niewykorzystany potencjał
statyczne rozmowy
wymuszone zwroty akcji
brak wyrazistego rytmu
przeciągnięty finał

Polecane dla:

miłośników włoskiego kina
odbiorców komedii obyczajowych
zainteresowanych kryzysami związków
sympatyków mozaikowej narracji
zwolenników lekkich melodramatów
ciekawych epizodu Zakościelnego

Twórcy:

reżyseria: Christian Marazziti
scenariusz: Christian Marazziti, Mauro Graiani, Gianni Corsi
zdjęcia: Fabrizio Lucci
montaż: Luca Montanari
scenografia: Viviana Panfili
kostiumy: Angela Capuano
muzyka: Alessandro Bencini
dźwięk: Emiliano Locatelli
obsada: Marco Giallini, Claudia Gerini, Paolo Calabresi, Fabio Volo, Ilenia Pastorelli, Aurora Giovinazzo, Lucia Ocone, Ricky Memphis, Alessandro Haber, Maciej Zakościelny