odtwarza legendę z dużą starannością, pozbawiając ją buntowniczej energii, która uczyniła „Do utraty tchu” przełomem

autoironiczne spojrzenie Pedra Almodóvara na własną sztukę w późnym etapie kariery

Powinien stać się pozycją obowiązkową dla każdego, kto zabiera głos w sprawie migracji bez znajomości perspektywy uchodźców.

rodzinny mikrokosmos przegrywa przez przeładowanie materiału i płytkie ujęcie traumy

Solidny potencjał komediowy, a nawet dramatyczny, ale ważniejsze okazały się głupie gagi i żenujący poziom humoru

ma włoski urok, ale chaotyczna narracja szybko zamienia lekką komedię w męczący seans

pomysłowa i bezczelna satyra, która często bawi, lecz chwilami zwyczajnie męczy

rozczarowuje, bo ciekawy materiał źródłowy gubi w chaosie narracji i nierównym tempie

dobrze zagrana, przeciążoną narracyjnie opowieść, której brakuje emocjonalnej siły, a nawiązania do Kieślowskiego irytują

błyskotliwa satyra, która pod komediową powierzchnią odsłania moralne pęknięcia codzienności