„Nie patrz w dół 2”: Ramiona Diabła (ocena: 6/10 za ekspozycję)
- 11 minut temu
- 3 minut(y) czytania
Po rodzinnej tragedii młoda kobieta próbuje poradzić sobie z traumą. Koleżanka zmarłej namawia ją na ekstremalne wyzwanie w Tajlandii, planowane wcześniej przez siostrę.
Kino survivalowe okazuje się gatunkiem odpornym na scenariuszowe potknięcia. Odpowiednio wykorzystana przestrzeń potrafi samodzielnie stworzyć napięcie, którego tekst chwilami nie umie zapewnić. Wystarczy spojrzenie w dół, żeby absurdalne decyzje straciły znaczenie. Najbardziej intensywne fragmenty ogląda się z pełnym skupieniem, choć chwilę później fabuła ponownie prowokuje uśmiech politowania. Odbiorca szukający psychologicznej głębi dostanie powierzchowne motywacje i sporo naciąganych rozwiązań. Miłośnik ekstremalnej rozrywki otrzyma za to kilka bardzo skutecznych scen, dzięki którym seans trudno uznać za zmarnowany.
Bracia Michael i Peter Spierig przejęli reżyserskie stery po Scottcie Mannie, który tym razem współtworzył scenariusz z Jonathanem Frankiem. Pierwsza część korzystała z prostego założenia i potrafiła wycisnąć z niego dużo napięcia. Kontynuacja przenosi podobny mechanizm w bardziej egzotyczne otoczenie, ale długo zwleka z jego uruchomieniem. Sekwencja otwierająca przeciąga przygotowania do wyprawy, choć emocjonalne podstawy historii można było zbudować szybciej. Postacie przez ten czas budzą niewielkie zainteresowanie, więc dramatyczna przeszłość słabo przekłada się na zaangażowanie w ich los. Dopiero po tym rozwlekłym wstępie produkcja zaczyna wykorzystywać możliwości swojego gatunku.
Słabo wypada konstrukcja protagonistki. Od pierwszych scen sprawia wrażenie osoby przypadkowo wrzuconej w ekstremalne przedsięwzięcie, co podważa wiarygodność podejmowanych decyzji. Trudno uwierzyć w jej gotowość do tak wymagającej wyprawy, skoro wcześniejsze zachowanie sugeruje zupełnie inny poziom przygotowania. Harriet Slater potrafi przekonująco pokazać panikę w chwilach bezpośredniego zagrożenia. Arsema Thomas radzi sobie wtedy, gdy dialog ustępuje fizycznej reakcji na niebezpieczeństwo. Aktorkom szkodzi tekst pełen sztucznych haseł motywacyjnych, które brzmią bardziej jak wpisy z mediów społecznościowych niż rozmowa ludzi znajdujących się pod ogromną presją.
Główny problem pojawia się przy logice wydarzeń. Bohaterki regularnie podejmują działania trudne do pogodzenia ze zdrowym rozsądkiem nawet w warunkach silnego stresu. Przewodnik także zachowuje się chwilami tak, jakby podstawowe reguły bezpieczeństwa przestały obowiązywać. Całkowita bierność miejscowych razi, ponieważ ignorują turystki nawet wtedy, gdy ich położenie powinno zwrócić uwagę. Kolejne komplikacje wyglądają przez to na mechanicznie dokładane przeszkody. Konstrukcja fabuły wymaga zaakceptowania przypadku tam, gdzie wystarczyłoby bardziej przekonujące rozwiązanie.
Środkowa część seansu wreszcie nabiera energii. Rozbudowana sekwencja na skalnej ścieżce wykorzystuje lęk przed wysokością. Przepaść zaczyna oddziaływać fizycznie, zwłaszcza gdy kadr podkreśla niewielki dystans dzielący człowieka od upadku. Kamera uwydatnia zagrożenie bez nadmiernego eksponowania efektów komputerowych. Dzięki montażowi tempo pozostaje zwarte nawet wtedy, gdy poczynania uczestniczek budzą poważne zastrzeżenia. W tych fragmentach siła widowiska pokazuje pełnię potencjału.
Otoczenie działa na korzyść całości, choć filmowa geografia została wymyślona na potrzeby historii. Mount Kwan jest fikcyjną górą, natomiast drewniana trasa prowadząca nad przepaścią ma realny pierwowzór – Huashan Plank Walk w Chinach. Zdjęcia realizowano w tajlandzkim kamieniołomie, dzięki czemu naturalne ściany skalne stały się częścią planu. Aktorzy pracowali na konstrukcji zawieszonej kilkanaście metrów nad ziemią, co wzmacnia naturalność tych ujęć. Cyfrowe rozszerzenie krajobrazu potęguje poczucie głębi. Podstawą obrazu pozostaje prawdziwa sceneria połączona z fizycznie zbudowaną trasą.
Szkoda, że osiągnięte napięcie zostaje osłabione przez finał. Końcowy zwrot akcji przesuwa historię w stronę rodzaju thrillera. Zmiana konwencji sprawia wrażenie doklejonej do opowieści, która wcześniej znalazła już naturalny punkt kulminacyjny. Pojawia się dodatkowy konflikt, lecz jego obecność bardziej wydłuża wydarzenia niż zwiększa emocjonalną stawkę. Wysokość przestaje wtedy pełnić funkcję głównego przeciwnika, choć właśnie ten element napędza wcześniejsze fragmenty. Ostatnia faza potwierdza największą słabość tekstu, który zbyt często szuka kolejnej komplikacji mimo wystarczająco atrakcyjnego punktu wyjścia.
Ciekawy pozostaje przy tym los polskiej dystrybucji serii. Pierwszy film pojawił się w 2022 roku w ponad stu krajowych kinach w ramach maratonów, lecz ominęła go regularna dystrybucja. Kontynuacja weszła już do normalnego repertuaru. Powstaje przez to dość przewrotny kontrast, ponieważ bardziej zwarty poprzednik dostał skromniejszą obecność na dużym ekranie. Nowa odsłona prezentuje znacznie mniej dyscypliny fabularnej. Jej kinowy charakter broni się skalą obrazu, bo ogrom przestrzeni stanowi główne źródło atrakcyjności.
„Nie patrz w dół 2” potyka się o własny scenariusz, ale Ramiona Diabła wystarczają, by survivalowo dostarczyć solidnej dawki adrenaliny.
Atuty:
perspektywa przepaści
pomysł z drewnianą ścieżką
fizyczność zagrożenia
centralna sekwencja survivalowa
adrenalina
praca kamery
sprawny montaż
realne elementy planu
wykorzystanie skalnego otoczenia
determinacja aktorek
Mankamenty:
problemy z realizmem
mało angażujące postacie
przeciągnięty początek
absurdalne decyzje
postawa miejscowych
nagromadzenie zbiegów okoliczności
finałowa zmiana konwencji
sztuczne dialogi
Polecane dla:
sympatyków ekstremalnych wypraw
lubiących kino wysokościowe
miłośników prostych thrillerów
tolerujących fabularne niedorzeczności
fanów pierwszej części
stawiających napięcie ponad realizmem
Twórcy:
reżyseria: Michael Spierig, Peter Spierig
scenariusz: Jonathan Frank, Scott Mann
zdjęcia: Andrew Strahorn
montaż: Tommy Aagaard, Scott Gray
scenografia: Jacinta Leong
kostiumy: Blair James
muzyka: Tim Despic
dźwięk: Thanravipa Pararoch
obsada: Harriet Slater, Arsema Thomas, Tom Brittney, Jordan Coleman, Virginia Gardner, Grace Caroline Currey
tytuł oryginalny: Fall 2: Deadpoint
produkcja: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania
gatunek: thriller survivalowo-kryminalny
rok: 2026
data polskiej premiery: 4 września 2026
dystrybucja: Monolith Films
Obejrzany w Cinema City Arkadia, poniedziałek 7 września 2026 roku, godzina 22:30
Komentarze