„Hamnet”: żona Szekspira (ocena: 6/10 za Hamleta)
- 1 godzinę temu
- 2 minut(y) czytania
Agnes – wycofana kobieta, spędzająca czas z ptakiem w lesie, postrzegana przez otoczenie jako wiedźma – zakochuje się w Williamie - nauczycielu łaciny, który podejmuje pracę, by spłacić długi ojca. Ich małżeństwo okazuje się trudne, ze względu na otoczenie społeczne i różne priorytety życiowe.
Film jest dramatem rodzinnym, opowiedzianym z perspektywy kobiety: marzycielki, żony i matki. Trudne warunki życia, macierzyństwo oraz choroby dzieci sprawiają, że ambitna dziewczyna stopniowo staje się postacią tragiczną – nie potrafi odnaleźć się w małżeństwie ani podnieść po życiowej katastrofie. Paradoksalnie to jej mąż przejdzie do historii, choć w tej opowieści pozostaje na drugim planie. Reżyserka Chloé Zhao jakby przypomina przewrotną prawdę, że za sukcesem mężczyzny często stoi prywatne cierpienie kobiety.
Produkcja ma monotonne tempo, ale w kluczowych momentach potrafi porwać kompozycją scen i precyzją emocjonalną. Najmocniej wybrzmiewa dbałość o oddanie epoki: kostiumy, scenografia i charakteryzacja sprawiają, że widz ma poczucie obcowania z niemal dokumentalnie wiarygodną rzeczywistością. Warto odnotować, że za zdjęcia i kostiumy odpowiadają polscy twórcy (Łukasz Żal i Małgosia Turzańska).
Celowo marginalnie potraktowano postać Williama Szekspira oraz jego najsłynniejsze dzieło. Końcowa scena, w której pojawia się dramat duńskiego księcia, otwiera sugestię, że sztuka mogła wyrastać z rodzinnej tragedii pisarza. Nie jest to jednak teza oczywista.
Film ma wiele nominacje do Oscara. Najbardziej zasłużył w kategoriach technicznych. Może być Oscar dla Polki za kostiumy. Najbardziej jednak oczywista powinna być wygrana w kategorii aktorka pierwszoplanowa – Jessie Buckley jest niesamowita, odgrywając w tym filmie tak wiele różnorakich emocji.
„Hamnet” jest przygnębiającą opowieścią o życiu i cierpieniu kobiety sprzed kilku wieków – takiej, o której nikt nie pamięta, bo nie przełożyła swojej traumy na literacki dramat.
Atuty:
dramat rodzinny
kobieca perspektywa
budowanie napięcia
wyrazista postać protagonistki
kobieca ręka reżyserska
sprawna adaptacja
znakomita Jessie Buckley
role dziecięce
oddany klimat epoki
kostiumy, scenografia, charakteryzacja, dekoracja wnętrz
mąż Szekspir na drugim planie
Mankamenty:
monotonna narracja
przedłużona ostatnia scena
mało realny wpływ tragedii na dzieło literackie
wymaga cierpliwości od widza
Polecane dla:
lubiących dramaty rodzinne obyczajowe
szukających kina o żałobie i stracie
fanów narracji skupionej na doświadczeniu kobiet
miłośników nieoczywistych biografii
ceniących klimat i stronę wizualną
preferujących interpretację zamiast jednoznacznych tez
zainteresowanych tematem klasy i mezaliansu
fanów spokojnego, kontemplacyjnego tempa
lubiących metaforyczny język filmu
wrażliwych na psychologię relacji rodzinnych
amatorów filmowego rzemiosła: kostium, scenografia, charakteryzacja
akceptujących stonowane budowanie emocji
Twórcy:
reżyseria: Chloé Zhao
scenariusz: Chloé Zhao, Maggie O'Farrell na podstawie powieści Maggie O'Farrell
zdjęcia: Łukasz Żal
montaż: Affonso Gonçalves, Chloé Zhao
muzyka: Max Richter
scenografia: Fiona Crombie
dekoracja wnętrz: Alice Felton, Ruthie Falconer
kostiumy: Małgosia Turzańska
dźwięk: Rashad Hall-Heinz, Johnnie Burn, Maximilian Behrens
obsada: Jessie Buckley, Paul Mescal, Jacobi Jupe, Emily Watson, Joe Alwyn, David Wilmot, Olivia Lynes, Smylie Bradwell, Faith Delaney, Noah Jupe
produkcja: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania
gatunek: dramat rodzinno-kostiumowy
rok: 2025
data polskiej premiery: 23 stycznia 2026 roku
dystrybucja: United International Pictures sp. z o.o.
Obejrzany w kinie Cinema City Promenada, w środę 11 lutego 2026 roku, o godzinie 20:30.
Komentarze