„W piekle z Ivo”: Ivo Dimchev (ocena: 5/10 za kontrowersje)

37 minut temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=MOr1AyubNEg

Lepiej być w piekle z Jezusem czy w niebie z Donaldem Trumpem?

Ivo Dimchev od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych bułgarskich artystów queer. Wokalista, performer, kompozytor oraz aktywista zbudował swoją pozycję na świadomym przekraczaniu granic. Występy łączą muzykę, teatr, performance oraz prowokację. Publicznie mówi o życiu z HIV, podejmuje tematy seksualności, religii i tożsamości, a kontrowersję wykorzystuje jako narzędzie walki z uprzedzeniami.

Reżyserka Kristina Nikolova towarzyszy bohaterowi podczas koncertów, podróży między Bułgarią a Stanami Zjednoczonymi oraz codziennych sytuacji, próbując stworzyć portret człowieka ukrywającego się za scenicznym wizerunkiem. Pomysł wydaje się bardzo obiecujący. Sam Dimchev stanowi fascynujący temat, a bułgarska scena LGBT pozostaje dla większości widzów niemal nieznana. Materiał stwarza okazję do opowiedzenia zarówno o artyście, jak i o społecznym kontekście jego działalności. Widać, że reżyserka trafiła na osobowość, która ma coś do powiedzenia oraz potrafi przyciągnąć uwagę samą swoją obecnością.

Problem polega na tym, że film nie potrafi wykorzystać tego potencjału. Narracja sprawia wrażenie chaotycznej. Kolejne sceny tworzą raczej luźny zbiór obserwacji niż przemyślaną opowieść. Dokument pozostaje bardzo surowy w formie, przez co trudno zaangażować się emocjonalnie. Zamiast stopniowo odkrywać kolejne warstwy osobowości Dimcheva, widz otrzymuje serię epizodów, które tylko powierzchownie odsłaniają jego życie oraz twórczość. O protagoniście dowiedzieć się można zaskakująco niewiele.

Najciekawsze okazują się pytania zadawane przypadkowym ludziom. Pierwsze brzmi wyjątkowo wulgarnie, kolejne odsłaniają już znacznie więcej niż zwykłą prowokację. Rozmowy z młodym pokoleniem, przedstawicielami środowiska LGBT oraz ultrakonserwatywnymi rodzicami odsłaniają różnice światopoglądowe znacznie lepiej niż obserwacyjne sceny. To właśnie te krótkie konfrontacje zostają w pamięci najdłużej.

Zdjęcia realizowano w Sofii, Nowym Jorku oraz Los Angeles, co pozwala pokazać Dimcheva w różnych środowiskach i na różnych etapach działalności. Zmiana lokalizacji nie przekłada się jednak na większą różnorodność opowieści, ponieważ film przez większość czasu pozostaje wierny oszczędnej formule.

Produkcja wpisuje się w charakter kina festiwalowego. Trudno jednak oczekiwać, by poza pojedynczymi seansami przyciągnęła znacznie szerszą publiczność.