„Savage House”: kolacja z księciem i księżną (ocena: 5/10 za Glanza)

37 minut temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=ALPwbrGDpFk

Parodia kina kostiumowego stopniowo przeradza się w satyrę na życie brytyjskiej arystokracji.

Sir Chauncey, człowiek bez rodowego tytułu, zdobywa pozycję dzięki małżeństwu z lady Savage. Hulaszczy tryb życia szybko doprowadza jednak rodzinny majątek do ruiny. Szansą na odzyskanie znaczenia staje się zaproszenie księcia i księżnej Devonshire do podupadającej posiadłości Savage'ów.

Peter Glanz rozpoczyna opowieść jako groteskową parodię kostiumowych widowisk. Błotniste drogi, rozpadająca się rezydencja, ekscentryczni bohaterowie oraz rubaszny humor nadają całości farsowy charakter. Z czasem film wyraźnie zmienia ton. Coraz mocniej wybrzmiewa krytyka podziałów klasowych, hipokryzji elit oraz ślepej pogoni za społecznym prestiżem.

Wyrazistymi kreacjami wyróżniają się Richard E. Grant i Claire Foy. Tworzą duet pełen energii, uszczypliwości oraz dobrze wyczutego komizmu. Grant z dużą swobodą buduje postać zadufanego arystokraty, natomiast Foy dodaje swojej bohaterce spryt i dystans. Dzięki nim także słabsze fragmenty zachowują odpowiedni rytm.

Największym problemem pozostaje scenariusz, który coraz częściej wybiera przesadę zamiast precyzji. Gagi bywają przeciągane, kolejne ekscentryczne pomysły tracą świeżość, a część wątków rozprasza uwagę. W efekcie całość chwilami przypomina zbiór luźno powiązanych skeczy zamiast spójnej historii. Nie pomaga fakt, że Glanz odpowiada za reżyserię, scenariusz, montaż oraz muzykę. Zabrakło różnorodnego spojrzenia.

Warstwa wizualna dobrze wykorzystuje realia epoki. Kostiumy, scenografia oraz zdjęcia tworzą świat pełen przepychu, brudu i stopniowego upadku. Taka estetyka skutecznie wzmacnia satyryczny wydźwięk opowieści.

„***Savage House*” punktuje próżność, społeczne ambicje oraz mechanizmy rządzące arystokracją, lecz zabrakło większej dyscypliny narracyjnej, by ten potencjał przełożyć na równie udany film.**

Atuty:

parodia kina kostiumowego
satyra na klasowe postawy
konsekwentna oprawa wizualna
trafna scenografia
dopracowane kostiumy
rola Richarda E. Granta
klimat XVIII wieku

Mankamenty:

nierówne tempo
przeciągnięte gagi
chaotyczna konstrukcja
zbyt wiele pobocznych wątków
humor o zmiennej skuteczności
przewidywalny finał traci impet
estetyka brudu może męczyć

Polecane dla:

miłośników czarnych komedii
ceniących groteskę
lubiących brytyjski humor
sympatyków satyry społecznej
fanów kina kostiumowego
wielbicieli Richarda E. Granta

Twórcy:

reżyseria, scenariusz, muzyka, montaż: Peter Glanz
zdjęcia: Adriano Goldman
scenografia: Gary Williamson
kostiumy: Alex Bovaird
dekoracja wnętrz: Alison Harvey
dźwięk: Dylan Voigt
obsada: Richard E. Grant, Claire Foy, Jack Farthing, Bel Powley, Kíla Lord Cassidy, Richard McCabe, Vicki Pepperdine, Pip Torrens