„SpongeBob: Klątwa pirata”: kariera marynarza (ocena: 5/10 za Bikini)

34 minuty temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=al6Tt_nPzS4

Wypad z Bikini Dolnego.

SpongeBob rusza za piratem-duchem Latającym Holendrem w głąb oceanu, bo chce pokazać (sobie i Panu Krabsowi), że jest gotów na wielką przygodę.

Pełnometrażowy produkt, zbudowany na popularności bajki wokół pirackiego motywu i próby „udowodnienia odwagi”. Fabuła oparta na szybkiej akcji, eskalacji dziwactw i dokładaniu kolejnych przeszkód — wrażenie jest takie, że film nie daje sobie chwili na spokojniejsze zbudowanie sceny, tylko stale „podkręca” tempo.

Poprawnie działa strona wizualna i energia gagów: animacja jest dopieszczona, wchodzi w pastisz pirackiej konwencji, a jednocześnie zostaje wierna absurdalnemu DNA marki. Mankamentem jest dramaturgia, bo „akcja dla akcji” potrafi mieć efekt uboczny: zmęczenie materiału. To seans dla fanów tej bajki, bo animacja zakłada znajomość świata i nie tłumaczy go od zera, więc widz niezaznajomiony może czuć się chwilami wyłączony z żartu.

Humor — tradycyjnie oparty na absurdzie i nadekspresji —częściej męczy, niż punktuje. Gagi są gęsto upakowane, ale ich celność bywa przypadkowa. W wielu momentach czuć też zależność od rozpoznawalności marki: film zakłada, że sama obecność postaci oraz ich nawykowe zachowania wystarczą za dowcip.

Pod względem konstrukcji bohaterów jest zachowawczo. SpongeBob pozostaje w tym samym rejestrze emocjonalnym niemal przez cały seans, a relacje z otoczeniem są wykorzystywane bardziej jako dźwignie do kolejnych scen akcji niż jako pole do realnej zmiany. Dużo lepiej film wypada, gdy z animacji przechodzi do świata realnego, ale to tylko krótki epizod.

Produkcja zadziała jedynie jako familijny seans albo sentymentalny powrót dla osób wychowanych na serialu. Dla widzów oczekujących bardziej zwartej przygody i oszczędniejszego tempa może być momentami zbyt głośny, zbyt rozpędzony i nazbyt zależny od rozpoznawalności marki.