„Robin Hood: Koniec legendy”: potwór nie bohater (ocena: 5/10 za Jackmana)

30 minut temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=tyR9WjuHw6U

Zabierał bogatym, zabierał biednym – głównie życie.

Robin Hood to, wbrew legendzie, bezwzględny rzezimieszek. Razem z Małym Johnem żyje z napadów i rabunków, siejąc wokół śmierć oraz terror.

Twórcy całkowicie odwracają obraz znanego bohatera. Zamiast obrońcy ubogich pokazują człowieka pozbawionego skrupułów, który buduje swoją pozycję dzięki przemocy. Mroczny ton dominuje od pierwszych scen, a brutalność stanowi jeden z głównych środków opowiadania historii. Ekran wypełniają wyjątkowo okrutne egzekucje, tortury oraz akty bezwzględnej przemocy, które konsekwentnie burzą romantyczny mit Robin Hooda. To ponura interpretacja tej postaci, oparta na szoku oraz odarciu legendy z heroicznego wizerunku.

Akcja skręca jednak w stronę motywu przemiany. Scenariusz prowadzi bohatera drogą od bezwzględnego bandyty do człowieka próbującego odkupić własne grzechy. Taki kierunek dobrze wpisuje się w legendę, jednak rozwój tej przemiany przebiega zbyt przewidywalnie. Emocjonalne zwroty rzadko zaskakują, a kolejne etapy wewnętrznej przemiany sprawiają wrażenie bardziej obowiązkowych niż autentycznie wypracowanych.

Problem tkwi w samym wykorzystaniu legendarnej postaci. Scenariusz nie daje przekonującej odpowiedzi, dlaczego to właśnie ten bohater stał się fundamentem opowieści. Po odarciu legendy z jej najbardziej charakterystycznych elementów historia mogłaby dotyczyć niemal dowolnego średniowiecznego banity. Związki z klasycznym mitem pozostają powierzchowne, przez co znane nazwiska oraz motywy sprawiają wrażenie dodanych głównie po to, by przyciągnąć uwagę widzów.

Hugh Jackman świadomie rezygnuje z charyzmy kojarzonej z wcześniejszymi wcieleniami. Gra bohatera zamkniętego w sobie, surowego oraz niemal pozbawionego emocji. Taka interpretacja dobrze współgra z tonem filmu, lecz odbiera Robinowi cechy, które przez lata budowały jego legendę. Przeciętnie wypada Bill Skarsgård. Charakteryzacja oraz sposób prowadzenia postaci sprawiają, że przez długi czas trudno go rozpoznać, a jego ekranowa obecność nie pozostawia równie silnego wrażenia, jak można było oczekiwać po aktorze o tak charakterystycznej fizjonomii.

Warstwa realizacyjna konsekwentnie podporządkowuje się budowaniu klimatu. Zdjęcia operują bliskimi ujęciami, które podkreślają okrucieństwo wydarzeń oraz emocje bohaterów. Nieoczywisty montaż nadaje narracji nerwowy rytm i wzmacnia poczucie niepewności. Równie dużo uwagi poświęcono kostiumom, scenografii oraz charakteryzacji. Brudne stroje, surowe wnętrza i wiarygodny wygląd postaci tworzą świat daleki od baśniowej wizji średniowiecza, skutecznie wzmacniając charakter całej opowieści.

Film przechodzi przez polskie kina niemal niezauważony. Nie pomaga skromna kampania promocyjna ani termin premiery przypadający na okres wakacyjny, gdy repertuar zdominowany jest przez wysokobudżetowe widowiska oraz kino familijne. Tak mroczna reinterpretacja trafia do znacznie węższego grona odbiorców, dlatego letnia data debiutu wydaje się nietrafioną decyzją dystrybucyjną. Jesienny termin premiery wydawałby się lepiej dopasowany do charakteru filmu, zwiększając jego szanse na dotarcie do widzów.

„***Robin Hood: Koniec legendy*” to mroczna wariacja na temat znanej postaci. Ponura interpretacja mitu i przewidywalny scenariusz ograniczają potencjał filmu.**

Atuty:

mroczny klimat
odważne odwrócenie mitu
brutalny punkt wyjścia
konsekwentna realizacja
intensywne ujęcia
dbałość o kostiumy
wiarygodna scenografia
mocna charakteryzacja
wyrazista rola Jackmana
ponura wizja średniowiecza

Mankamenty:

przewidywalna przemiana bohatera
słabe uzasadnienie użycia mitu
mało przygodowej energii
powierzchowne związki z legendą
zbyt ciężki ton
ograniczona charyzma Robina
nierozpoznawalny Skarsgård
wąskie grono odbiorców
nietrafiona letnia dystrybucja

Polecane dla:

fanów mrocznych reinterpretacji i ponurych legend
lubiących brutalne kino historyczne
odbiorców opowieści o odkupieniu
amatorów Hugh Jackmana
ciekawych antybohaterskiego Robina
przekładających klimat nad akcję
miłośników surowej scenografii
odbiorców kina bez baśniowej lekkości
widzów szukających nietypowej wersji mitu

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Michael Sarnoski
zdjęcia: Pat Scola
montaż: Andrew Mondshein
kostiumy: Lorna Marie Mugan
scenografia: David Leea
dekoracja wnętrz: Stephanie Rea
muzyka: Jim Ghedi
dźwięk: Simon Carroll
obsada: Hugh Jackman, Jodie Comer, Bill Skarsgård, Noah Jupe, Murray Bartlett