„Pięć koszmarnych nocy 2”: zamknięta pizzeria (ocena: 4/10 za Vanessę)

Andrzej
14 minut temu
2 minut(y) czytania

Gdzie oni są, ci wszyscy moi przyjaciele…

Po 20 latach od tragicznych wydarzeń w lokalu Freddy Fazbear's Pizza miejsce pozostaje zamknięte, a niebezpieczne animatroniki unieszkodliwione. Dawny ochroniarz utrzymuje kontakt z policjantką, córką właściciela, a jego młodsza siostra tęskni za elektronicznymi maskotkami.

Problem scenariuszowy kontynuacji adaptacji gier komputerowych wynika z faktu, że brakuje głównego źródła zła. Trzeba je ponownie wprowadzić — a to zajmuje pół filmu, podczas którego twórcy zdążą zanudzić widza. Był potencjał, aby wykorzystać traumy z przeszłości, uczucie dwojga dojrzałych ludzi, a może wyobcowanie nastolatki w szkolnej społeczności, a także postać oryginalnego nauczyciela z konkursem elektronicznych zabawek. Zdecydowano się jednak wrócić do horrorowych źródeł. Problem w tym, że zupełnie to nie wychodzi. Jedyna scena, która budzi zainteresowanie, to ta po napisach końcowych.

Popularność wśród młodzieży gry komputerowej, na której oparto film, zapewnia odpowiednią widownię, stąd nieuchronna była dystrybucja drugiej części. O ile w pierwszej więcej kontrowersji budziło zachowanie publiczności, o tyle druga jest nudna zarówno na ekranie, jak i na widowni.

„Pięć koszmarnych nocy 2” to kontynuacja, która ma problem sama ze sobą, bo większość czasu poświęca na reanimację źródła zła i trzyma w zanadrzu niewykorzystane ciekawsze pomysły.

Atuty:

popularność gry komputerowej
aluzje dla fanów
nowe pomysły: szkolny konkurs zabawek, grupa filmowców
motywy muzyczne
mosiężne postacie animatroników
uroda Elizabeth Lail
scena po napisach

Mankamenty:

rozwleczona narracja
brak wiarygodności scenariuszowej
archaiczne sposoby straszenia
mało angażujące
brak dystansu i poczucia humoru
niewykorzystany potencjał nowych motywów

Polecane dla:

fanów gry komputerowej
młodzieży szkolnej
ciekawych sposobów na kontynuację
amatorów ładnych blondynek
zainteresowanych sposobami radzenia sobie z traumami z przeszłości
ojców, wychowawców, nauczycieli

Twórcy:

reżyseria: Emma Tammi
scenariusz: Scott Cawthon
zdjęcia: Lyn Moncrief
montaż: Timothy Alverson, Derek Larsen
muzyka: The Newton Brothers
scenografia: Marc Fisichella
dekoracja wnętrz: Douglas Slater
kostiumy: Jim Hansen, Whitney Anne Adams
dźwięk: Anna Behlmer, Jonathan Wales, Chris Welcker, Trevor Gates, Jeffrey Roy, Mike Rivera, Julia Perret
obsada: Elizabeth Lail, Josh Hutcherson, Matthew Lillard, Piper Rubio, Freddy Carter, Wayne Knight, Mckenna Grace, David Andrew Calvillo, Teo Briones, Skeet Ulrich, Theodus Crane