„Koniec ulicy Dębowej”: rok 1982 (ocena: 7/10 za Starbucka)

21 minut temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=M8_RR8_2h3I

Anne Hathaway i Ewan McGregor ratują świat.

Amerykańskie małżeństwo z dwójką dzieci zmaga się z codziennymi problemami, niespełnionymi ambicjami oraz sytuacją finansową. Rodzinę łączy miłość do psa oraz narastający konflikt z uciążliwym sąsiadem.

Produkcja świadomie korzysta z konwencji familijnej tragikomedii. Dużo miejsca poświęca codzienności bohaterów, ich frustracjom oraz ambicjom. Dzięki temu tytułowa ulica zyskuje własny charakter, a klimat początku lat osiemdziesiątych staje się ważną częścią opowieści. Rozbudowane otwarcie procentuje w dalszej części seansu. Gatunkowa zmiana następuje stopniowo, po wcześniejszym zarysowaniu postaci oraz rodzinnych napięć. Widz omijający zwiastuny i materiały promocyjne może odebrać ten zabieg jako prawdziwe zaskoczenie.

Bohaterowie zachowują swoje charaktery również podczas ekstremalnych wydarzeń. Rodzina dalej się kłóci. Każdy popełnia błędy. Emocje biorą górę. Codzienne problemy towarzyszą bohaterom również w sytuacji wymagającej znacznie poważniejszych decyzji. Dzięki temu postacie pozostają wiarygodne. Zagrożenie ma przy tym realny ciężar. Każda ryzykowna sytuacja może przynieść poważne konsekwencje. Wraz ze wzrostem napięcia familijny ton schodzi na dalszy plan, a film coraz wyraźniej zmierza w stronę kina katastroficznego. Finał sprawnie domyka tę mieszankę, wracając do ducha klasycznego amerykańskiego kina rodzinnego. Szkoda, że marketing zbyt wcześnie zdradza gatunkową zmianę. Materiały promocyjne osłabiają suspens, zdradzając kierunek dalszych wydarzeń.

Anne Hathaway odnajduje się w roli kobiety osadzonej w realiach początku lat osiemdziesiątych. Bohaterka funkcjonuje w patriarchalnym modelu rodziny, równocześnie zachowując własne ambicje oraz potrzebę samorealizacji. Marzenie o pisaniu staje się ważnym elementem jej charakteru.

Ewan McGregor przekonująco pokazuje mężczyznę przytłoczonego rolą ojca oraz jedynego żywiciela rodziny. Codzienność stawia przed nim wymagające zadania. Kolejne problemy obnażają jego słabości. Ekstremalna sytuacja jeszcze bardziej zwiększa jego odpowiedzialność.

Konwencja lat osiemdziesiątych ma znaczenie dla fabuły. Informacja krąży wolniej, co komplikuje kontakt między mieszkańcami. Nawet napisanie książki oznacza pracę na maszynie do pisania, a zamówienie pizzy poza domem wymaga znalezienia budki telefonicznej. Technologiczne realia epoki utrudniają wspólne działanie. W obliczu zagrożenia ograniczona komunikacja dodatkowo zwiększa napięcie.

Warstwa realizacyjna przekonująco odtwarza amerykańskie lata osiemdziesiąte. Wystrój oraz stroje dobrze wpisują się w realia epoki. Charakterystyczne rekwizyty naturalnie dopełniają klimat. Katastroficzna część historii zachowuje wiarygodność i spójność z wcześniej zbudowanym światem.

Sympatycznym dodatkiem pozostaje pies Starbuck. Czworonóg pojawia się oszczędnie, za to jego obecność ma wyraźny cel. Samo imię stanowi kolejny ukłon w stronę amerykańskiego klimatu opowieści.

Wakacyjny termin premiery dobrze współgra z charakterem produkcji. Film zaczyna od familijnego klimatu początku lat osiemdziesiątych, by później podnieść stawkę i skierować historię w stronę kina katastroficznego. Wcześniej zbudowane relacje sprawiają, że ta zmiana pozostaje wiarygodna.

„Koniec ulicy Dębowej” łączy rodzinną tragikomedię z kinem katastroficznym, opierając całość na wyrazistej zmianie konwencji.

Atuty:

połączenie tragikomedii z kinem katastroficznym
rozbudowane otwarcie
wiarygodne rodzinne konflikty
nostalgia za latami 80.
stopniowa zmiana gatunkowej konwencji
realne poczucie zagrożenia
konsekwentnie prowadzone postacie
role Hathaway i McGregora
przekonująca scenografia epoki
dobrze wykorzystane rekwizyty
wykorzystanie ograniczeń komunikacyjnych
sprawnie domknięty finał
sympatyczny pies Starbuck

Mankamenty:

marketing osłabiający suspens
oszczędne efekty specjalne
słabo rozwinięte postacie drugoplanowe
nierówne dialogi
umowna logika wydarzeń

Polecane dla:

amatorów zaskoczeń gatunkowych
fanów tragikomedii rodzinnych
ceniących kino katastroficzne z ludzkimi bohaterami
miłośników retro scenografii i klimatu lat 80.
lubiących historie o dysfunkcyjnych rodzinach

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: David Robert Mitchell
zdjęcia: Michael Gioulakis
montaż: John Axelrad
muzyka: Michael Giacchino
scenografia: Maya Shimoguchi
kostiumy: Erin Benach
obsada: Anne Hathaway, Ewan McGregor, Maisy Stella, Christian Convery, Jordan Alexa Davis, P.J. Byrne, Chris Coy, Bethany Anne Lind, Denitra Isler, Hudson Meek, Grayson Thorne Kilpatrick, Simms May, Hugo Silver, Michael-Christian Moore, Emily Kuroda, Andrea Frankle, Anne Gee Byrd