„Być kochaną”: piękna złośnica (ocena: 6/10 za Helgę)

Andrzej
7 minut temu
2 minut(y) czytania

Siedem lat później: stan związku miłosnego.

Spotkanie dwojga ludzi po wcześniejszych „przejściach” szybko przeradza się w intensywny romans, a potem w związek, który – jak wiele innych – zaczyna tracić impet. Dla partnerki to moment graniczny: znużenie i irytacja narastają, aż jej emocjonalna huśtawka staje się groźna.

Kto tego nie przeżył – niech pierwszy rzuci kamieniem. Na początku namiętność, wielka miłość i poczucie szczęścia. Po latach: znużenie, zniechęcenie, irytacja drugą osobą. Bohaterka tego filmu – kobieta ekspresyjna – przeżywa to w sposób szczególny: jest bardziej wrażliwa, ale też mniej zaangażowana zawodowo. Z czasem odbija się to nie tylko na relacji, ale i na jej najbliższych.

To kameralna produkcja: większość scen rozgrywa się w zamkniętych przestrzeniach. Narrację niosą dialogi i aktorska ekspresja. Najlepiej działa tu brawurowa główna rola Helgi Guren. Norweska produkcja, debiutującej reżyserki, doceniana na festiwalach, znalazła się w polskiej dystrybucji kinowej. To film idealny do kin studyjnych: skłania do refleksji i przemyśleń także przez pryzmat własnych doświadczeń.

„Być kochaną” to melodramat życiowy, w którym miłość i pożądanie zastępuje proza dnia codziennego.

Atuty:

trafia w punkt tematyki zniechęcenia w związkach uczuciowych
skłania do osobistej refleksji
autentyczne dialogi
brawurowa rola Helgi Guren

Mankamenty:

wymaga skupienia na dialogach
słabiej zarysowane postacie drugoplanowe
oszczędna forma

Polecane dla:

fanów kina kameralnego
amatorów dialogowych produkcji
znużonych małżonków

Twórcy:

reżyseria, scenariusz, montaż, scenografia: Lilja Ingolfsdottir
zdjęcia: Øystein Mamen
dźwięk: Nils Viken, Helge Bodøgaard, Bror Kristansen
obsada: Helga Guren, Oddgeir Thune, Heidi Gjermundsen, Elisabeth Sand, Marte Magnusdotter Solem, Maja Tothammer-Hruza, Aksel August Lenander-Lervik, Victor Roll Nordstoga, Solveig Nesle Stang Haugland