„100 dni: Misja Zeus”: walka z klimatem (ocena: 4/10 za Kapsla)

20 minut temu

3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=kpjSXXDyduo

Tomasz Kot ratuje Psią Górę.

Chłopak po maturze pracuje jako ochroniarz w parku rozrywki, podczas gdy jego dziewczyna rozwija karierę dziennikarską. Niespodziewanie otrzymuje propozycję udziału w misji związanej z ratowaniem świata przed skutkami zmian klimatycznych.

W pierwszej części bohaterowie mierzyli się z Ministerstwem Edukacji, tym razem punkt ciężkości przesuwa się w stronę ochrony klimatu. Kontynuacja próbuje pokazać, że ma własne pomysły i potrafi rozwinąć świat znany z poprzedniej odsłony. Film otwiera sekwencja rozgrywająca się za granicą, która zapowiada większy rozmach. Później pojawia się naukowy wątek dotyczący technologii służących ochronie środowiska. Twórcy eksploatują nowe motywy, by uzasadnić powstanie sequela i odróżnić go od wcześniejszej historii. Zamknięcie zaskakuje wykorzystaniem słynnego utworu zespołu Europe, podkreślając widowiskowe ambicje produkcji.

Problemy zaczynają się przy realizacji tych założeń. Fabuła rozpada się na luźno połączone epizody, które słabo budują napięcie. Dialogi brzmią sztywno, a część scen trwa zdecydowanie zbyt długo. Rytm regularnie siada i odbiera energię fragmentom pomyślanym jako dynamiczne. Kolejne wydarzenia sprawiają wrażenie dokładanych do siebie atrakcji. Z czasem chaotyczna konstrukcja coraz bardziej męczy.

Ekologiczny temat szybko traci znaczenie pod naporem kolejnych komplikacji. Naukowe rozwiązania służą przede wszystkim jako narzędzia uruchamiające następne etapy przygody. Poważna kwestia zostaje sprowadzona do prostego mechanizmu fabularnego. Gagi dodatkowo osłabiają ciężar zagrożenia i rozbijają ton opowieści. Ambicja poruszenia aktualnego zagadnienia pozostaje więc powierzchowna. W rezultacie ten motyw przypomina atrakcyjne hasło dołączone do młodzieżowej historii.

Prostą opowieść urozmaicają środki techniczne. Kilka sposobów dzielenia ekranu nadaje poszczególnym fragmentom bardziej efektowną formę. Montaż wykorzystuje ten zabieg do równoległego prowadzenia wydarzeń i podkręcania rytmu. Takie zabiegi dają jednak krótkotrwały efekt przy słabej dramaturgii. Znacznie bardziej rzuca się w oczy intensywne lokowanie produktów. Marki oraz promowane miejsca zajmują tyle przestrzeni, że część ujęć zaczyna przypominać materiał sponsorski.

Największy kontrast ujawnia obsada. Jacek Koman i Tomasz Kot wnoszą na drugi plan swobodę, która ostro kontrastuje z grą młodszych wykonawców. Cezary Pazura z Piotrem Głowackim także pokazują przewagę zawodowego warsztatu. Danuta Stenka i Małgorzata Foremniak, mimo epizodów, dopełniają doświadczoną część zespołu. Na ich tle grupa spod znaku Ekipy wypada amatorsko, szczególnie podczas podawania dialogów i budowania emocji. Połączenie obu środowisk tworzy aktorsko niespójną całość, w której różnica umiejętności odciąga uwagę od historii.

Twórcy pozostawiają otwartą drogę do następnej części, choć obecna formuła sprawia wrażenie wyczerpanej. Popularność Ekipy zapewnia projektowi rozpoznawalność, lecz pełnometrażowe kino wymaga sprawniejszej dramaturgii i bardziej naturalnej gry. Podczas seansu sala świeciła pustkami, co mocno kontrastowało ze skalą promocji. Perspektywa kolejnej odsłony budzi przede wszystkim obawy o powtórzenie tych samych problemów.

„100 dni: Misja Zeus” próbuje uzasadnić swoje powstanie nowymi rozwiązaniami, lecz chaotyczna fabuła szybko zamienia te ambicje w męczący seans, któremu dodatkowo szkodzi amatorska gra młodej obsady.

Atuty:

nowe pomysły
próba podjęcia tematu ekologii
rozpoznawalność Ekipy
zawodowa obsada drugoplanowa
montaż, tempo, dzielenie ekranu
The Final Countdown

Mankamenty:

chaotyczna konstrukcja
sztywne dialogi
amatorska gra młodej obsady
dłużyzny
nierówny rytm
powierzchowny wątek klimatyczny
nachalne lokowanie produktów

Polecane dla:

fanów Ekipy
widzów pierwszej części
odbiorców kina młodzieżowego
śledzących twórców internetowych

Twórcy:

reżyseria: Mikołaj Piszczan
scenariusz: Łukasz Zdanowski
zdjęcia: Cezary Stolecki
montaż: Filip Wojciechowski, Helena Wieczorek
scenografia: Marcin Malisz
kostiumy: Lena Firak
muzyka: Wojciech Urbański
dźwięk: Marcin Kasiński, Jarosław „Bodo” Bajdowski
obsada: Bartosz Laskowski, Hanna Puchalska, Patryk Baran, Bartosz Kubicki, Pola Sieczko, Kinga Banaś, Julita Różalska, Alan Kowalczewski, Dominik Kwolczak, Patryk Lubaś, Marta Różańska, Małgorzata Foremniak, Jacek Koman, Piotr Głowacki, Jowita Budnik, Radosław Krzyżowski, Tomasz Kot, Cezary Pazura, Danuta Stenka