przybliża postać telewizyjnego uzdrowiciela, lecz zbyt pobieżnie analizuje jego oryginalną działalność

dostarcza sugestywnej, chwilami obrzydliwej rozrywki, ale trudno uwierzyć w przebieg ekranowej przygody

odtwarza legendę z dużą starannością, pozbawiając ją buntowniczej energii, która uczyniła „Do utraty tchu” przełomem

Jak ktoś się pomyli i zamiast na Dorocińskiego z Urzędowską trafi na hektolitry krwi, ten trąba.

skrajnie przegięta komedia, która tylko częściowo wykorzystuje potencjał festiwalu

odchodzi od melodramatycznego tonu ekranizacji Colleen Hoover, może dlatego że sednem jest literacka manipulacja

autoironiczne spojrzenie Pedra Almodóvara na własną sztukę w późnym etapie kariery

Jak daleko można się posunąć w animacji dla młodego widza

przyciąga dekadencką atmosferą pełną śmiałej nagości, choć główny konflikt okazuje się zbyt płytki

François Ozon wydobywa wiele z pierwowzoru Alberta Camusa, odczytując kolonialne napięcia z dzisiejszej perspektywy