„Psoty”: schroniska dla zwierząt (ocena: 6/10 – za Sprytka)

12 minut temu
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=BYFMeDMq2oE

Wpisuje się w dyskusję o standardach opieki nad zwierzętami w schroniskach.

Frania ma zapracowanych i coraz bardziej skonfliktowanych ze sobą rodziców. Dziewczyna czuje się osamotniona i nawet wystawne przyjęcie urodzinowe nie poprawia jej humoru.

Polska produkcja familijna, która pokazuje problem dziecka z tzw. dobrej rodziny. Bogaci i wykształceni rodzice są bardziej zajęci pracą niż córką, dbając głównie o własną wygodę. Córka dostaje prezenty i wygodne warunki życia, ale brakuje jej bliskości i zrozumienia dla dziecięcych potrzeb. Zupełnie niezrozumiała w swoich dziecięcych marzeniach. Przebieg wydarzeń, tylko nieznacznie przerysowany, pokazuje możliwe konsekwencje takiego modelu wychowania. Sama fabuła powoduje, że jest to może bardziej edukacyjny film dla rodziców niż młodzieży. Mimo sympatii i zrozumienia dla bohaterki jej postępowanie nie jest godne naśladowania. Chociaż rola Aleksandry Zagrodzkiej – brawurowa, znamionująca potencjalną dalszą karierę.

Frania nie jest papierową bohaterką kina familijnego, lecz postacią z ciężarem emocjonalnym: zagubioną, niedosłyszaną, próbującą odzyskać wpływ na własne życie. Pies staje się katalizatorem zmian. Przeniesienie dziecięcych emocji na relację ze zwierzęciem dobrze pokazuje brak zainteresowania ze strony rodziców. Samego Sprytka nie ma na ekranie aż tak dużo, jak można by oczekiwać. Trudno ocenić, czy to świadoma decyzja dramaturgiczna, czy ograniczenie wynikające z pracy ze zwierzęciem na planie.

Istotny jest również aspekt współczesnego technologicznie obycia młodego pokolenia. Film trafnie pokazuje internet jako narzędzie zdobywania uwagi i pieniędzy, ale także jako sposób na obchodzenie kontroli świata dorosłych. Produkcja co prawda nie rozwija w pełni zagrożeń, jednak odpowiednio je akcentuje.

Niezwykle ważnym, a przede wszystkim aktualnym, jest tematyka schronisk dla zwierząt. W okresie kinowej dystrybucji filmu temat stał się przedmiotem publicznej debaty. Film idealnie pokazuje bestialskie praktyki wobec zwierząt, przez co idealnie czasowo wpisał się w prawdziwe wydarzenia. Dlaczego dystrybutor tego nie wykorzystał, pozostanie jego tajemnicą.

Całościowo film popada w pewne schematy kina familijnego. Niektóre rozwiązania fabularne łatwo odczytać z wyprzedzeniem, a część emocjonalnych zwrotów rozwija się według dobrze znanego schematu. Często brakuje logiki, szczególnie w postępowaniu osób dorosłych. To częsty problem kina młodzieżowego: dorośli bywają pokazani w krzywym zwierciadle, a instytucje działają bardziej jako wygodny skrót fabularny niż wiarygodny element świata przedstawionego. Wydaje się też, że role Małgorzaty Sochy, Borysa Szyca i zwłaszcza Andrzeja Konopki zostały poprowadzone w sposób zbyt przerysowany.

„***Psoty*” idealnie wpisują się w polską aferę ze schroniskami dla zwierząt. Dziwne, że dystrybutor tego nie wykorzystał żeby przyciągnąć szerszą widownię do kin.**

Atuty:

wyrazista główna bohaterka
emocjonalny ciężar ukryty pod familijną formą
samotność dziecka z dobrego domu
kryzys rodzinny
wybrzmiewający wątek schronisk
możliwości i zagrożenia współczesnych rozwiązań internetowych
komunikatywna forma
sprawna realizacja
dobry dobór aktorski
brawurowa rola Zagrodzkiej
równowaga między humorem a wzruszeniem

Mankamenty:

wątpliwa moralnie postawa bohaterki
uproszczony obraz dorosłych
nieudolność instytucji
zbyt mało Sprytka na ekranie
szablony kina familijnego
przewidywalność części rozwiązań fabularnych
nielogiczne zachowania dorosłych
niewykorzystany marketingowo temat schronisk
przerysowane aktorstwo Sochy, Szyca i Konopki

Polecane dla:

amatorów kina familijnego
ciekawych polskich produkcji dla młodzieży
ceniących ciepłe opowieści
zainteresowanych tematami dojrzewania i samotności
nastolatków odnajdujących się w temacie samotności i niezrozumienia
wrażliwych na temat potrzeby bliskości i zauważenia
rodziców nie mających czasu dla swoich dzieci
wolontariuszy schronisk dla zwierząt
psiarzy

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Kacper Lisowski
zdjęcia: Witold Płóciennik
montaż: Anna Garncarczyk
muzyka: Paweł Górniak
scenografia: Viera Dandova
kostiumy: Miriam Struharova
dźwięk: Tomáš Balák, Michal Horvath, Marcin Popławski
obsada: Aleksandra Zagrodzka, Emilia Cetnarowska, Małgorzata Socha, Borys Szyc, Andrzej Konopka, Izabela Dąbrowska, Tomasz Sapryk, Maksymilian Piotrowski, Zuzanna Wieleba, Pola Sznajder, Mila Rzenno, Mateusz Winek, Elisabeth Duda, Mariusz Krzemiński, Antoni Paradowski, Barbara Jonak, Andrzej Andrzejewski, Jarosław Karpuk