„Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma”: Mała Śmierć (ocena: 5/10 za meta)

1 dzień temu

3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=t2XMGWmSUjE

Analogowa nostalgia przepuszczona przez queerowy filtr współczesnej grozy.

Młoda twórczyni dostaje propozycję nakręcenia remake’u kultowego horroru sprzed dekad. Przygotowując się do pracy, odwiedza gwiazdę oryginału.

Punkt wyjścia służy do zderzenia dawnego kina grozy ze współczesnym spojrzeniem na seksualność. Ważnym tłem staje się też Hollywood żyjące z odświeżania starych marek. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Jane Schoenbrun, która wykorzystuje ten motyw do satyry na branżę filmową. Meta-zabawa działa wtedy, gdy wynika bezpośrednio z zachowania bohaterek i ich stosunku do kultowego pierwowzoru. Słabiej wypadają fragmenty obciążone komentarzem do aktualnych sporów kulturowych.

Produkcja dużo miejsca poświęca seksualności i dojrzewaniu. W kilku scenach wraca temat kobiecej fascynacji slasherami. Scenariusz łączy ją z erotycznym napięciem towarzyszącym ucieczce przed mordercą. To jedna z bardziej ryzykownych tez całej opowieści. Zostaje rozwinięta tak szeroko, że zaczyna dominować nad zachowaniem bohaterek. Dialogi tracą wtedy naturalność, a psychologia ustępuje miejsca gotowej interpretacji. Część rozmów służy przez to głównie objaśnianiu założeń filmu.

Queerowa perspektywa nadaje całości własny rys, szczególnie w sposobie przedstawiania cielesności i potrzeby intymności. Otwarcie sprawnie ustawia relację bohaterek i ton gatunkowej gry. Z czasem meta-komentarz zaczyna jednak dominować nad emocjami, a narracja coraz częściej zatrzymuje się przy pożądaniu i kobiecej seksualności. Twórcy prowadzą dialog z dziedzictwem kaset VHS, lecz rozbudowane interpretacje odbierają części scen naturalność. Współczesny sposób mówienia o tych tematach dodatkowo wzmacnia wrażenie autorskiej pozy. Najbardziej przekonują fragmenty oparte na gestach i niedopowiedzeniach między bohaterkami. Wtedy teoria schodzi na dalszy plan, a napięcie wynika bezpośrednio z ich kontaktu.

Istotne miejsce zajmują urywki fikcyjnego pierwowzoru. Sekwencje mają przywoływać klimat tanich tytułów z epoki VHS. Jednocześnie tłumaczą źródło renomy serii. Stylizacja przypomina dzisiejszą wizję tamtych czasów. Jest zbyt gładka wobec brudu typowego dla wielu podobnych realizacji z tego okresu. Wstawki mocno spowalniają narrację. Trudno uwierzyć, że tak ospały przebój mógłby zdobyć legendarną pozycję wśród fanów podobnej estetyki.

Aktorki Gillian Anderson i Hannah Einbinder nadają bohaterkom potrzebną intensywność. Pierwsza wciela się w ekscentryczną ikonę ery wideo, której kariera nadal kojarzy się z dawną rolą. Druga kreuje artystkę szukającą samodzielnej drogi zawodowej i próbującą zrozumieć świat poprzedniczki. Różnica wieku wpływa na stosunek obu kobiet do branży. Doświadczenie jednej kontrastuje z niepewnością drugiej. Fascynacja przeradza się w intymność podszytą skrywanymi pragnieniami. Ten duet przekonuje bardziej niż teoretyczne wywody scenariusza.

Warstwa wizualna podtrzymuje uwagę w spokojniejszych momentach. Scenografia tworzy zamkniętą przestrzeń opartą na nostalgii za analogową estetyką. Kadry wykorzystują umowność niskobudżetowych realizacji i długo zachowują spójną plastykę. Dekoracje wzmacniają poczucie izolacji, a lekki niepokój rodzi się bez prostych chwytów mainstreamu. Pod koniec forma skręca zdecydowanie w surrealizm. Sztuczne plany zaczynają dominować nad przeżyciami obu protagonistek. Finał eksponuje formę kosztem wcześniejszych emocji.

„***Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma*” opiera się na interesującym pomyśle, lecz nadmiar psychoseksualnych interpretacji osłabia jego siłę.**

Atuty:

gra konwencją
satyra na Hollywood
chemia aktorek
queerowa perspektywa
wyrazista scenografia
sugestywna atmosfera
mocne kadry
napięcie erotyczne
czarny humor

Mankamenty:

spadki dramaturgii
nużące wstawki z pierwowzoru
psychoseksualny nadmiar
akademickie dialogi
hipsterska poza
przegadanie
przesadny surrealizm

Polecane dla:

miłośników kina queer
entuzjastów meta-horroru
nostalgików epoki VHS
amatorów slasherów
odbiorców czarnej komedii
zwolenników eksperymentów formalnych
ceniących psychologię relacji
publiczności zainteresowanej dekonstrukcją gatunku
kinomanów otwartych na wolniejsze tempo
widowni lubiącej autorskie reinterpretacje

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Jane Schoenbrun
zdjęcia: Eric K. Yue
montaż: Graham Mason
scenografia: Brandon Tonner-Connolly, Matt Hyland
dekoracja wnętrz: Hana Cook
kostiumy: Kendra Terpenning
muzyka: Alex G
dźwięk: Timothy Korn
obsada: Hannah Einbinder, Gillian Anderson, Amanda Fix, Arthur Conti, Eva Victor, Zach Cherry, Sarah Sherman, Patrick Fischler, Dylan Baker, Jasmin Savoy Brown, Kevin McDonald, Quintessa Swindell, Jack Haven