„Kumotry”: Hanka i Bronka (ocena: 6/10 za Plesza)
- 2 lip
- 2 minut(y) czytania
Dwie starsze kobiety mieszkają w niemal opuszczonej górskiej wsi Plesza. Każdy dzień wypełniają proste obowiązki, dzięki którym zachowują samodzielność mimo upływu lat.
Największą siłą filmu są bohaterki. Ujmują pogodą ducha, która pozwala im zachować dystans do własnego wieku. Nawet samotność nie odbiera im radości ani poczucia humoru. W miejscu, z którego większość mieszkańców dawno wyjechała, ich wieloletnia przyjaźń staje się czymś znacznie większym niż zwykła znajomość. To opowieść o wsparciu, godności i spokojnym przyjmowaniu starości.
Protagonistki znakomicie odnajdują się przed kamerą. W otwierającej scenie słychać krótką wskazówkę reżyserki, później jej obecność znika. Kamera ogranicza się do cierpliwej obserwacji, a rozmowy brzmią tak naturalnie, jakby obok nie było ekipy filmowej. Seans przypomina spotkanie z dwiema mądrymi kobietami, które sumiennie wykorzystały swój czas.
Film staje się pochwałą prostoty. Codzienność bohaterek płynie własnym rytmem, daleko od pośpiechu i wszechobecnej technologii. Praca, kontakt z drugim człowiekiem oraz bliskość natury okazują się wystarczającą podstawą dobrze przeżytego czasu. Dokument skłania do refleksji nad tym, czy współczesny świat rzeczywiście daje więcej spokoju. Podpowiada też, że spełnienie rodzi się z prostych relacji oraz umiejętności cieszenia się zwyczajnym dniem.
Momentami tempo okazuje się zbyt wolne, a niektóre sceny sprawiają wrażenie podobnych do siebie. Reżyserka zachowuje jednak wyczucie i nie przeciąga materiału ponad potrzebę. Dzięki temu wyciszona narracja utrzymuje uwagę do końca.
To kameralna propozycja stworzona z myślą o kinach studyjnych. Najwięcej odnajdą w niej widzowie ceniący kino obserwacyjne oraz historie, które zostawiają miejsce na własne przemyślenia. Taki obraz starości budzi nadzieję, że bliscy mogą przyjmować schyłek lat z podobnym spokojem.
„Kumotry” pokazują starość pozbawioną goryczy. Hanka i Bronka zostawiają po sobie obraz pogodnej jesieni życia.
Atuty:
autentyczność
naturalne bohaterki
spokojna obserwacja
czułość spojrzenia
temat przyjaźni
emocjonalna prostota
wiarygodność
brak efekciarstwa
ludzki ton
wyczucie codzienności
Mankamenty:
wolne tempo
skromna dramaturgia
mało wyrazistych akcentów
powtarzalność scen
Polecane dla:
wrażliwych na temat starości
miłośników dokumentu
ceniących spokojne kino
szukających historii o relacjach
fanów kina obserwacyjnego
sympatyków prostych opowieści
odbiorców unikających efekciarstwa
Twórcy:
reżyseria, scenariusz: Emilia Śniegoska
zdjęcia: Ewa Radzewicz
montaż: Katarzyna Drozdowicz
dźwięk: Katarzyna Szczerba, Anna Rok
występują: Hanka, Bronka
produkcja: Polska, Niemcy
gatunek: dokument życiowo-emerytalny
rok: 2025
polska premiera: 12 czerwca 2026 roku
dystrybucja: WATCH DOCS
festiwale: Młodzi i Film
Obejrzany we wtorek 30 czerwca 2026 roku o godzinie 14:15, w kinie Kinoteka.
Komentarze