„Terminator 2: Dzień sądu”: 35. Urodziny (ocena: 8/10 za T-800)
Chłopiec, który w przyszłości ma stanąć na czele ruchu oporu w wojnie z maszynami, staje się celem przysłanego z przyszłości Terminatora. Do jego ochrony zostaje wysłany starszy model cyborga.
Pierwszy film miał surowy charakter thrillera SF. Kontynuacja zmienia kameralny klimat w duże widowisko. James Cameron zwiększa rozmach, a przy tym zachowuje prostą konstrukcję opowieści. Przebieg wydarzeń łatwo śledzić nawet podczas rozbudowanych starć. Każda większa sekwencja popycha fabułę dalej.
Scenariusz łączy konflikt ludzi z maszynami z tematem skutków rozwoju techniki. Widmo wojny nuklearnej trafnie oddaje lęki końca XX wieku. Wiedza o Dniu Sądu wpływa na decyzje postaci. Próba zapobieżenia katastrofie prowadzi do ingerencji w bieg wydarzeń. Ważne miejsce zajmuje przekonanie, że przyszły los ludzkości wciąż można zmienić. Sensacyjna fabuła nabiera przez to poważniejszego charakteru.
Najciekawsza wolta dotyczy samego Terminatora. Arnold Schwarzenegger w poprzedniku grał bezwzględnego zabójcę, tutaj występuje jako obrońca nastolatka. Początek celowo przez chwilę podtrzymuje dawny podział ról. T-800 pełni funkcję opiekuna, a śmiertelne zagrożenie przychodzi ze strony nowszego modelu. Zmiana odwołuje się do pamięci widza o pierwowzorze i odświeża znanego bohatera. Ten pomysł napędza znaczną część dalszej historii.
Sensacyjne science fiction przybiera ton kina familijnego. Relacja młodego bohatera z T-800 wychodzi poza układ chronionego i ochroniarza. Chłopiec zaczyna traktować maszynę jak kogoś bliskiego. Komediowe wstawki wynikają głównie z nauki ludzkich zachowań. Pod lekkim tonem kryje się potrzeba obecności ojca. Familijny zwrot poszerzył grono odbiorców poza publiczność typowego kina akcji i stał się jednym z czynników ogromnej popularności filmu.
Płynny terminator przyniósł rewolucję w cyfrowych efektach specjalnych. Taka forma pozwalała na przemiany wcześniej niespotykane. Po raz pierwszy bohatera pełnometrażowego filmu stworzono w tak dużym stopniu przy użyciu grafiki komputerowej. Cyfrowe transformacje łączono z praktycznymi trikami realizowanymi na planie. Takie zestawienie dało rewelacyjny efekt. Oscar za efekty wizualne tylko potwierdził to osiągnięcie.
Schwarzenegger gra oszczędnie i korzysta z mechanicznej sztywności także w scenach komediowych. Linda Hamilton pokazuje kobietę całkowicie skupioną na przygotowaniach do nadchodzącej katastrofy. Znakomity młody Edward Furlong wnosi familijną swobodę, która łagodzi cięższe partie. Robert Patrick tworzy groźnego przeciwnika spokojem i precyzją ruchów. Jego chłodne spojrzenie wystarcza do utrzymania napięcia.
Dialogi przyniosły wiele kwestii, które na stałe weszły do popkultury. „Hasta la vista, baby” stało się znakiem rozpoznawczym tej odsłony. „No problemo” pochodzi z lekcji potocznego języka udzielanej obrońcy przez nastolatka. „Come with me if you want to live” wraca jako znane zdanie z serii. Krótkie frazy pasują do sposobu mówienia cyborga. Ich rozpoznawalność utrzymuje się po kilku dekadach.
Zmieniające się otoczenie pomaga budować rytm opowieści i nadaje kolejnym etapom własny charakter. Nocne ulice podtrzymują chłodny, niepokojący ton, który z czasem ustępuje bardziej industrialnym przestrzeniom. Finał w hucie wykorzystuje tę zmianę miejsca do podbicia poczucia zagrożenia. Muzyka trzyma całość w ryzach charakterystycznym metalicznym pulsem znanym z poprzedniej części. Dzięki temu nawet spokojniejsze fragmenty zachowują napięcie. Montaż utrzymuje płynność, dzięki czemu pościgi pozostają czytelne mimo dużej dynamiki.
Produkcji towarzyszy wiele ciekawostek. Kulisy pokazują skalę pracy potrzebnej do stworzenia tak rozbudowanego widowiska. Wiele rozwiązań powstawało przy użyciu pomysłowych metod typowych dla początku lat dziewięćdziesiątych. Uważni widzowie wychwycili też sporą liczbę błędów. Najczęściej dotyczą drobnych nieciągłości i przypadkowo widocznych elementów realizacji.
Upływ czasu widać przede wszystkim w humorze. Młodzieżowy slang brzmi archaicznie. Część żartów mocno tkwi w realiach początku lat dziewięćdziesiątych. Finał miejscami wpada w sentymentalny ton. Patos bywa wtedy podkreślany zbyt mocno.
Budżet należał wówczas do najwyższych w historii kina. Wysokie nakłady przełożyły się na skalę widowiska i poziom realizacji. Ryzyko finansowe zakończyło się wielkim sukcesem kasowym. Produkcja została najbardziej dochodowym filmem roku w Stanach Zjednoczonych. Powodzenie potwierdziło także zainteresowanie widzów na innych rynkach. Do tego doszły Oscary, przede wszystkim za osiągnięcia techniczne.
Z okazji 35-lecia premiery film trafił do polskich kin w odrestaurowanej wersji 4K. Jubileuszowe seanse objęły również format 4DX. Taka prezentacja pozwala lepiej dostrzec rozmach inscenizacji i jakość efektów. Sekwencje z T-1000 szczególnie korzystają na współczesnej projekcji. Dynamiczne pościgi zyskują dodatkową siłę dzięki nagłośnieniu i warunkom odbioru. Jubileusz przypomina, że widowisko Camerona od początku powstawało z myślą o dużej skali.
„Terminator 2: Dzień sądu” nadal imponuje realizacją, gatunkowością i reżyserską precyzją — sto lat na 35. urodziny.
Atuty:
schwarzenegerrowa wolta scenariuszowa
motyw przeobrażającego się terminatora
konwencja rozrywkowej sensacji SF
kino rodzinno-familijne
motyw potrzeby ojca
kultowe teksty
podszyte poczuciem humoru
przełomowe wykorzystanie CGI
przekonujące aktorsko
perfekcyjna reżyseria
czytelne sceny pościgów
tempo
rozmach
jubileuszowa wersja 4K/4dx
Mankamenty:
uproszczenia scenariuszowe
archaiczny slang
humor związany z epoką
przesadny patos
minimalizowane postacie drugoplanowe
schematyczność kina akcji
lekko przeciągnięte
wychwytywane błędy
Polecane dla:
amatorów science fiction
odbiorców dynamicznej akcji
ceniących połączenie widowiska z dramatem rodzinnym
zainteresowanych przełomem w CGI
zwolenników udanych sequeli
fanów Arnolda Schwarzeneggera
odbiorców reżyserii Camerona
chcących zobaczyć klasykę na dużym ekranie
Twórcy:
reżyseria: James Cameron
scenariusz: James Cameron, William Wisher
zdjęcia: Adam Greenberg
montaż: Conrad Buff IV, Mark Goldblatt, Richard A. Harris
scenografia: Joseph C. Nemec III
dekoracja wnętrz: John M. Dwyer
kostiumy: Marlene Stewart
muzyka: Brad Fiedel
dźwięk: Lee Orloff, Gary Rydstrom, Tom Johnson, Gary Summers, Gloria S. Borders
obsada: Arnold Schwarzenegger, Linda Hamilton, Edward Furlong, Robert Patrick, Joe Morton, Jenette Goldstein, Xander Berkeley
tytuł oryginalny: Terminator 2: Judgment Day
produkcja: Stany Zjednoczone
gatunek: familijna sensacja science fiction
rok: 1991
data polskiej premiery: 5 maja 1992 roku, wznowienie 28 sierpnia 2026 roku (35 lat)
dystrybucja: Kino Świat
Obejrzany w Cinema City Arkada na sali 4dx, poniedziałek 7 września 2026 roku godzina 19:00
Komentarze