„Diabeł ubiera się u Prady”: apodyktyczna Meryl Streep (ocena: 7/10 za modę)

12 minut temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=k3of7Vj0AwU

Jeden z najlepszych czarnych charakterów w historii kina.

Młoda absolwentka Andrea rozpoczyna pracę w redakcji prestiżowego magazynu poświęconego najnowszym trendom. Sama nie przywiązuje większej wagi do ubioru, lecz posada u legendarnej redaktor naczelnej może otworzyć jej drogę do kariery. Szybko okazuje się jednak, że szefowa stawia niewyobrażalne wymagania.

Adaptacja książkowego bestsellera wykorzystuje świat mody jako tło opowieści o mechanizmach funkcjonowania korporacji oraz relacjach międzyludzkich w miejscu pracy. Świadomie wyostrza codzienność, chwilami wręcz ją karykaturuje, aby mocniej uwypuklić zależności między przełożonymi a podwładnymi. W efekcie powstaje uniwersalny obraz służbowej rzeczywistości, dodatkowo wzmocniony realiami branży.

Najmocniejszym elementem pozostaje postać Mirandy Priestly. Dominuje każdą scenę, a jej chłód, pewność siebie oraz bezwzględność wybrzmiewają w gestach, spojrzeniach i oszczędnej mimice. Często jedno uniesienie brwi lub krótka pauza mówi więcej niż długi dialog. Meryl Streep tworzy znakomitą kreację, budując wizerunek bezwzględnej szefowej z niezwykłą precyzją i wyczuciem. Dzięki niej Miranda pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w historii kina. Rozpoczynająca swoją karierę aktorską Anne Hathaway wiarygodnie kreuje przemianę młodej pracownicy, która wsiąka w reguły nowego środowiska. To rola, która wybiła tą aktorkę spośród przeciętności, bo też idealnie pasowała do fizjonomii.

Film celnie ukazuje zależności panujące w korporacjach, choć robi to w wyraźnie przerysowany sposób. Pracownicy bez zastanowienia podporządkowują życie zawodowym obowiązkom, wykonują absurdalne polecenia, rywalizują o względy przełożonej i egzystują w ciągłym napięciu. Granica między życiem prywatnym a pracą praktycznie zanika. Wielu widzów odnajdzie w tej historii elementy własnych doświadczeń. Właśnie dlatego historia pozostaje tak przekonująca mimo licznych uproszczeń.

Interesująco wypada obraz samego świata mody. Twórcy traktują branżę jako hermetyczne środowisko rządzące się własnymi zasadami, językiem oraz hierarchią. Dla osób z zewnątrz wiele decyzji wydaje się absurdalnych, lecz wewnątrz organizacji urastają do rangi spraw najwyższej wagi. Ukazano jak łatwo zamknięte środowiska zaczynają żyć własnymi problemami, tracąc kontakt z perspektywą zwykłych ludzi.

Atutem filmu pozostają kostiumy. Nie pełnią roli efektownego dodatku, lecz stają się narzędziem opowiadania historii. Zmieniający się styl Andy odzwierciedla kolejne etapy jej zawodowej przemiany, a garderoba Mirandy podkreśla władzę, autorytet oraz perfekcjonizm. Każdą stylizację dopracowano z dużą precyzją, dzięki czemu całe środowisko sprawia wrażenie wiarygodnego. Eleganckie kreacje, wyraziste dodatki oraz dbałość o detale pozostają na długo w pamięci.

Przekonująco wypadają relacje między pracownikami. Uprzejmość okazuje się jedynie elementem zawodowej gry, lojalność ma swoje granice, a współpraca ustępuje miejsca rywalizacji. Bohaterowie nieustannie walczą, próbując sprostać oczekiwaniom przełożonej lub wykorzystać pojawiające się okazje. To właśnie te zależności budują największe napięcie i sprawiają, że film pozostaje interesujący.

Słabiej prezentuje się wątek uczuciowy. Stanowi przede wszystkim kontrast dla zawodowych wyborów głównej bohaterki i nie wnosi do historii równie silnych emocji jak wydarzenia rozgrywające się w redakcji. Kilka rozwiązań fabularnych okazuje się przewidywalnych, lecz nie wpływa znacząco na odbiór całości.

„***Diabeł ubiera się u Prady*” to trafna analiza korporacyjnych mechanizmów, zawodowych zależności oraz ceny sukcesu. Za sprawą wybitnej Meryl Streep oraz tematyki pozostaje aktualny także po latach.**

Twórcy:

reżyseria: David Frankel
scenariusz: Aline Brosh McKenna na podstawie powieści Lauren Weisberger
muzyka: Theodore Shapiro
zdjęcia: Florian Ballhaus
montaż: Mark Livolsi
scenografia: Jess Gonchor
kostiumy: Patricia Field
dźwięk: Tom Fleischman
obsada: Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt, Stanley Tucci, Simon Baker, Adrian Grenier, Tracie Thoms, Rich Sommer, Daniel Sunjata