„Freak Show”: performans w MSN (ocena: 5/10 za dziwolągi)

11 minut temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=irpus8h-GFA

Niepełnosprawni w Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Czworo artystów z doświadczeniem niepełnosprawności przygotowuje performans na otwarcie siedziby kontrowersyjnego muzeum, wnosząc oryginalną osobowość.

Bohaterowie przyciągają uwagę swoją oryginalnością. Nadia Markiewicz zajmuje się sztuką wizualną i badała fenomen freak show w sztuce cyrkowej. Babcia wnosi estetykę dragu oraz groteskę. Agata Wąsik działa jako artystka i wokalistka. Daniel Kotowski to performer oraz współautor projektu „Języki z wody”. Każda z tych postaci ma własny język sceniczny, lecz dokument zatrzymuje się głównie na deklaracjach i kreacjach. Portrety pozostają szkicowe, a codzienne doświadczenia bohaterów dostają niewiele miejsca.

Kamera przenosi uwagę z jednej osoby na drugą, przez co każda historia zostaje tylko zarysowana. Widz poznaje poglądy bohaterów oraz sposób, w jaki kreują swój wizerunek. O codzienności wiadomo dużo mniej. Brakuje scen, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć ich motywacje. Muzealna koncepcja dodatkowo spycha osobiste doświadczenia na dalszy plan.

Chaos pogłębia słaby dobór scen. Przygotowania performansu dostają mało miejsca. Rozmowy często mają ustawiony rytm. Wypowiedzi brzmią jak przygotowane z myślą o konkretnym efekcie. Spontaniczność zanika. Relacje między bohaterami sprawiają wrażenie sztucznych.

Z czasem dokument coraz mocniej skupia się na przekazie queerowym. Temat niepełnosprawności stopniowo traci znaczenie. Rozmowy coraz częściej podporządkowane są kwestiom tożsamościowym. Film traci charakter portretu konkretnych ludzi. Coraz bardziej przypomina manifest.

Relacja artystów z muzeum daje materiał na ciekawy konflikt. Instytucja zapewnia przestrzeń dla wydarzenia. Sama też korzysta z prowokacyjnego charakteru projektu. Twórcy tylko sygnalizują to napięcie. Wątek pozostaje niedopracowany, choć mógł nadać opowieści wyraźniejszy kierunek.