Konwencjonalne kino religijne, ale ma atuty w postaci sprawnej narracji. Dla odbiorcy docelowego najważniejszy jest duchowy przekaz.

nieoczekiwana biografia, ahagiograficzna, ale dzięki temu bliska codzienności większości widowni

rodzinny mikrokosmos przegrywa przez przeładowanie materiału i płytkie ujęcie traumy

szczery dramat o muzułmańskiej piłkarce-lesbijce, który przyciąga wyrazistą rolą główną

Solidny potencjał komediowy, a nawet dramatyczny, ale ważniejsze okazały się głupie gagi i żenujący poziom humoru

ma włoski urok, ale chaotyczna narracja szybko zamienia lekką komedię w męczący seans

horror do zapamiętania z powodu makabrycznej sekwencji u dentysty, chyba że ktoś boi się fatalnych scenariuszy

oferuje brutalną sensację, lecz przewidywalny scenariusz i chaotyczny montaż ograniczają atrakcyjność

solidna adaptacja, w której Ridley Scott podporządkowuje widowisko spokojnej narracji, wykorzystując kamerowanie i muzykę

pozostaje sugestywnym dramatem o trudnej więzi, którego górskie zdjęcia rekompensują problemy z rytmem