pomysłowa i bezczelna satyra, która często bawi, lecz chwilami zwyczajnie męczy

bawi swoim odklejeniem, lecz po seansie można zapamiętać jedynie kapitalne koty oraz dekolt Kirsten Stewart

wyrazista satyra o poświęceniu oraz potrzebie zachowania sprawczości w rzeczywistości, której nawet majątek nie pozwala podporządkować własnym zasadom

rozczarowuje, bo ciekawy materiał źródłowy gubi w chaosie narracji i nierównym tempie

przekonuje surową formą, świetnie wykorzystaną muzyką oraz sugestywnym obrazem życia w XVIII-wiecznym weneckim sierocińcu

przyciągają motywem pszczół i muzyką, lecz nagła zmiana kierunku oraz rozwleczona narracja zostawiają wyraźny niedosyt

porusza trudną, aktualną tematykę, a jego osadzenie na warszawskim Powiślu wzmacnia efekt

łączy rodzinną tragikomedię z kinem katastroficznym, opierając całość na wyrazistej zmianie konwencji

lekka i zabawna komedia, która udanie rozwija często wykorzystywany motyw zamiany ciał

marnuje intrygujący punkt wyjścia, sprowadzając go do skrajnie głupiej komedii romantycznej, interesujący tylko dekolt