piękna wizualnie wydmuszka skrywająca fabularną pustkę, hipnotyczny początek kończy się chaotycznym, tandetnym widowiskiem

Zamienia szkolną epopeję w potężne, współczesne widowisko. Homer pozostaje fundamentem tej historii, lecz autorski podpis reżysera widać niemal w każdej scenie.

debiut, który udowadnia, że talent Christophera Nolana był widoczny już od pierwszego pełnego metrażu

zadowala wykonaniem, lecz podporządkowuje każdy element wyłącznie eskalacji przemocy, pozostaje pozbawioną emocji rzezią

Naturalne dialogi, zmysłowa Penélope Cruz i wiarygodna obserwacja relacji nadają całości wyrazisty charakter

Niepokojące doświadczenie z pogranicza snu, traumy oraz grozy psychologicznej. Oryginalny pomysł, sugestywna forma oraz konsekwentnie budowany dyskomfort

wywołuje uśmiech dzięki muzyce oraz pozytywnej energii

trafna analiza korporacyjnych mechanizmów, zawodowych zależności oraz ceny sukcesu

powiela własne schematy, a motyw bezrefleksyjnej służby złoczyńcom osłabia jej walor wychowawczy

Nazwisko reżysera nadal przyciąga uwagę. Finalnie seans zostawia chłodne wrażenie.