nieoczekiwana biografia, ahagiograficzna, ale dzięki temu bliska codzienności większości widowni

rodzinny mikrokosmos przegrywa przez przeładowanie materiału i płytkie ujęcie traumy

Solidny potencjał komediowy, a nawet dramatyczny, ale ważniejsze okazały się głupie gagi i żenujący poziom humoru

edukuje poprzez ćwiczenia logopedyczne, przyciągając najmłodszą widownię prostymi sytuacjami z życia przedszkolaka

opowieść o dorastaniu, którą wyróżnia świetna muzyka, lecz osłabiają banalny humor, schematyczność oraz nierówny ton

ma włoski urok, ale chaotyczna narracja szybko zamienia lekką komedię w męczący seans

pomysłowa i bezczelna satyra, która często bawi, lecz chwilami zwyczajnie męczy

ma własny pomysł i warto przetrwać brutalne fragmenty, aby zobaczyć jego przewrotną zabawę konwencją

bawi swoim odklejeniem, lecz po seansie można zapamiętać jedynie kapitalne koty oraz dekolt Kirsten Stewart

wyrazista satyra o poświęceniu oraz potrzebie zachowania sprawczości w rzeczywistości, której nawet majątek nie pozwala podporządkować własnym zasadom