dramat o kilku godzinach szpitalnego dyżuru, w którym troska o dziecko zderza się z procedurami, zmęczeniem personelu i rozpaczą matki

ma mocny punkt wyjścia i solidne aktorki, traci jednak napięcie w chłodnej symbolice i przeciągniętych scenach

opowiada o trudnej relacji, na którą jedynym remedium jest wspólne umiłowanie drużyny sportowej

Potencjał był większy, ale efekt końcowy nadal daje poczucie solidnej, uczciwie zrealizowanej produkcji.

film niewykorzystanych pomysłów scenariuszowych i zapomniany już obraz absurdów pandemicznych

dom, który straszy