szkodliwa familijna farsa, która pod superbohaterską parodią serwuje prymitywny humor bez wyczucia

ciągnie się za długo, ale Kidman i Bullock wyglądają niemal jak 28 lat temu – jakieś czary jednak zadziałały

zostawia po seansie sporo ciepła, choć gwałtowne zmiany nastroju odbierają mu część uroku

obraz duchownego, którego wiara przekłada się na służbę innym

zamienia motywy zarazy i zombiaków w szaloną komedię grozy, nie odstępując kuriera na krok

próbuje uzasadnić swoje powstanie nowymi rozwiązaniami, lecz chaotyczna fabuła szybko zamienia te ambicje w męczący seans, któremu dodatkowo szkodzi amatorska gra młodej obsady

wykorzystuje formułę kina drogi w rodzinnym dramacie, którego sens pogłębia cierpliwie prowadzony suspens

opiera się na interesującym pomyśle, lecz nadmiar psychoseksualnych interpretacji osłabia jego siłę

w pełni wykorzystuje lęk wysokości, choć logika zachowań bohaterek chwilami budzi większe emocje

rodzinny mikrokosmos przegrywa przez przeładowanie materiału i płytkie ujęcie traumy