„Popołudnia samotności”: torreador (ocena: 6/10 za korridę)

6 dni temu
2 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=DZ7M2E3ByMk

Powinni tego zabronić.

Słynny torreador Andrés Roca Rey przemierza hiszpańskie areny, przygotowując się do kolejnych występów przed publicznością. Kamera z bliska obserwuje przebieg korridy, skupiając się na rytuale walki człowieka z bykiem oraz emocjach towarzyszących widowisku.

Albert Serra śledzi bohatera przed walką, podczas przygotowań oraz na arenie. Dokument niemal całkowicie rezygnuje z komentarza, pozostawiając odbiorcę sam na sam z rytuałem, w którego centrum stopniowo znajduje się raniony byk.

Film zachowuje konsekwencję formalną. Bliskie kadry, długie sekwencje oraz precyzyjna kompozycja obrazu budują poczucie uczestnictwa w wydarzeniu. Serra obserwuje wydarzenia z chłodnym dystansem, pozwalając obrazom wywoływać emocje. Dzięki temu obraz staje się intensywnym doświadczeniem.

Słabością pozostaje konstrukcja produkcji. Kolejne walki szybko stają się do siebie podobne. Taki schemat osłabia dramaturgię, a brak szerszego kontekstu sprawia, że portret torreadora pozostaje powierzchowny. Znacznie silniejsze wrażenie robią same byki. Ich cierpienie zaczyna dominować na ekranie, spychając torreadora na drugi plan.

Istotną przeszkodą w odbiorze pozostaje sama korrida. Reżyser pokazuje ją bez upiększeń. Widać krew, agonię oraz długie konanie zwierząt. Trudno zachwycać się estetyką ujęć, gdy każde kolejne widowisko prowadzi do tego samego finału.

„***Popołudnia samotności*” to dokument, który prowokuje do dyskusji. Uznanie dla filmowego kunsztu przy jednoczesnym sprzeciwie wobec okrucieństwa stanowiącego sedno przedstawionego spektaklu.**

Atuty:

surowa forma
konsekwentna reżyseria
sugestywna atmosfera
brak nachalnego komentarza
naturalne emocje
autentyczność wydarzeń
ujęcia
precyzyjny montaż
dźwięk budujący napięcie
pozostawia pole do własnej oceny

Mankamenty:

monotonna konstrukcja
ograniczony portret głównego bohatera
brak szerszego kontekstu kulturowego
powtarzalność kolejnych scen
drastyczne obrazy
trudny seans dla wrażliwych na cierpienia zwierząt

Polecane dla:

zainteresowanych dokumentem autorskim
miłośników kina Alberta Serry
szukających mocnych doświadczeń
zainteresowanych kulturą Hiszpanii
odbiorców kina festiwalowego
dyskutujących o etyce wobec zwierząt
torreadorów i fanów tego nieludzkiego widowiska

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Albert Serra
zdjęcia: Artur Tort
montaż: Albert Serra, Artur Tort
kostiumy: Pau Aulí
muzyka: Marc Verdaguer
dźwięk: Jordi Ribas, Bruno Tarrière, Samuel Mittelman
występują: Andrés Roca Rey, Antonio Chacón, Francisco Manuel Durán „Viruta”, Francisco Gómez, Manuel Lara „Larita”