„Nie martw się, nic mi nie jest”: poza ciałem (ocena: 6/10 za bullying)

16 kwi
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=Jrej2M9QLSE

Realne problemy młodzieży prowadzą do wielkich tragedii.

Emma zapada w śpiączkę i jako obserwatorka śledzi wydarzenia ze swojej licealne przeszłości oraz to, co dzieje się wokół niej w teraźniejszości. Z tej perspektywy wraca do napięć, lęków i relacji, które stopniowo pchały ją ku kryzysowi.

To przystępne kino młodzieżowe z wyraźnym metafizycznym rysem. Bohaterka patrzy na świat z nowej perspektywy, ale wciąż nie wie, co doprowadziło ją do tego granicznego stanu. Wraz z nią widz odkrywa kolejne ogniwa spirali nienawiści, hejtu i prześladowań. To problem powszechny w dzisiejszych środowiskach młodzieżowych, niezależnie od kraju. Jego zasięg i brutalność wzmacniają nowe technologie, media społecznościowe oraz łatwość oczerniania i ferowania krzywdzących sądów.

Najmocniej działa sam koncept. Bohaterka jest obecna, ale pozostaje niewidzialna, więc metafora bullyingu staje się wyjątkowo czytelna. Gatunkowo to połączenie dramatu, kina młodzieżowego i lekkiej fantastyki, oparte na napięciu wynikającym z odkrywania prawdy. Oryginalność bierze się z połączenia społecznego tematu z luźną młodzieżową formą. W tle pobrzmiewa echo historii o duchach i szkolnych tajemnicach, ale rdzeń pozostaje bardzo współczesny: samotność, przemoc psychiczna i bezradność dorosłych wobec świata nastolatków. Temat miał potencjał na szersze rozwinięcie, ale twórcy, zapewne świadomie, postawili na skondensowaną narrację.

Historia prowadzona z perspektywy bohaterki daje przestrzeń na emocje, obserwacje i narastający ciężar. Taki materiał wymaga naturalnego aktorstwa, prostych dialogów i montażu, który umie dozować kolejne odkrycia bez chaosu. Najlepiej wypada wtedy, gdy codzienność szkolna i domowa wygląda zwyczajnie, a pod spodem zbiera się już pełne napięcie. Właśnie w tym zderzeniu zwykłości z katastrofą tkwi największa siła tej opowieści.

Całość ma dużą siłę jako punkt wyjścia do rozmowy po seansie. Największą wartością pozostaje połączenie prostego przekazu z emocjonalnym ciosem. Przy takiej tematyce ogromne znaczenie ma proporcja między dramatem a dydaktyką. Gdy ta równowaga zostaje utrzymana, powstaje potrzebna i poruszająca opowieść dla młodych widzów oraz dorosłych, którzy chcą lepiej zobaczyć, co dzieje się tuż obok. To także ważny głos skierowany do rodziców, którzy zbyt często lekceważą albo zwyczajnie nie dostrzegają prawdziwych problemów swoich dzieci. Równie łatwo umyka im to, jak mocno nowe technologie potrafią wpływać na psychikę młodzieży.

Produkcja została zauważona na europejskich festiwalach: na LuxFilmFest w Luksemburgu znalazła się w oficjalnej selekcji sekcji Młodego Widza. W Polsce tytuł przeszedł niemal niezauważony. Miał premierę kinową, ale jego obecność pozostała ograniczona, co dobrze wpisuje się w sposób działania Vivarto (czytaj „nie warto”), dystrybutora, który regularnie nie potrafi nadać podobnym tytułom należnej widoczności. Zamiast szerokiej rozmowy wokół ważnego społecznie tematu dostaliśmy pojedyncze seanse, edukacyjny margines i ciche przejście do VOD. Dziś ten potrzebny głos o przemocy rówieśniczej krąży głównie po platformach streamingowych bez wyraźnego promocyjnego wsparcia, jakby chodziło o tytuł drugiego planu, a nie o opowieść, która powinna dotrzeć znacznie szerzej.

Polski tytuł brzmi przydługo i dodatkowo zniechęca, ale trafia w narracyjne sedno. Słychać w nim uspokajający komunikat, za którym kryją się lęk, wyparcie i próba zagłuszenia prawdy. Dzięki temu dobrze współgra z historią o cierpieniu, które przez długi czas pozostaje ukryte pod pozorami normalności.

„Nie martw się, nic mi nie jest” to kino młodzieżowe, które dotyka poważnych i niebezpiecznych tematów, a zarazem zachowuje przystępną formę. W prostocie i czytelności tkwi jego siła, czego nie dostrzeżono w polskiej dystrybucji.

Atuty:

realne problemy współczesnej młodzieży
metafizyczny motyw
przystępna forma
perspektywa głównej bohaterki
napięcie oparte na stopniowym odkrywaniu prawdy
wiarygodnie pokazana presja grupy
celne uchwycenie roli mediów społecznościowych
skłania do refleksji, także rodziców

Mankamenty:

spłycony potencjał
zbyt czarno-białe postacie
niszowa dystrybucja

Polecane dla:

młodych widzów oswojonych z kinem obyczajowym
zainteresowanych tematyką bullyingu
szukających czytelnego dramatu społecznego
ceniących motywy metafizyczne
wrażliwych na temat wpływu mediów społecznościowych
licealistów, rodziców, nauczycieli, pedagogów, psychologów szkolnych, klas i grup szkolnych

Twórcy:

reżyseria, scenariusz: Solange Cicurel
zdjęcia: Son Doan
montaż: Emilie Morier
muzyka: Remy Lebbos
dźwięk: Rainier Buidin
obsada: Lanna de Palmaert, Émilie Dequenne, Stéphane De Groodt, Lily Dupont, Elisa Lubicz, Lisa Du Pré, Tania Garbarski, Raphaëlle Bruneau, Nlandu Lubansu