„Dmuchawce”: latawce, wiatr… (ocena: 7/10 za zagładę)

14 kwi
3 minut(y) czytania

https://www.youtube.com/watch?v=ozgCh5b4KsM

Lekcja przyrody w czasach apokalipsy.

Różnorodne rośliny żyją w symbiozie, kołysząc się na tle błękitnego nieba. Ten porządek trwa do chwili ingerencji człowieka, która gwałtownie przerywa naturalny rytm świata i uruchamia katastrofę.

Opowieść zaczyna się od wybuchu jądrowego, a cała narracja koncentruje się na walce o przetrwanie. Tym razem w centrum znajdują się organizmy pozornie najdelikatniejsze i najbardziej kruche. To właśnie one przejmują rolę bohaterów i przemierzają drogę ku przetrwaniu. Spotykają na niej rośliny i zwierzęta. Wędrówka pokazuje, że natura, nawet wystawiona na skrajnie trudną próbę, zachowuje siłę odradzania.

To kameralna, a zarazem zaskakująco widowiskowa opowieść o przetrwaniu. Punkt wyjścia to poetycka baśń science fiction: cztery nasiona dmuchawca zostają wyrzucone w kosmos po katastrofie, a potem szukają miejsca, w którym mogłyby zapuścić korzenie. Świat oglądany z perspektywy drobnych roślinnych bohaterów zamienia każdy element otoczenia w realne zagrożenie. Mimo to kruche organizmy okazują się najsilniejsze.

Fabuła jest prosta i czytelna, przybiera formę kina drogi. Taki szkielet pozwala twórcom opowiadać obrazem i ruchem, bez rozbudowanego tłumaczenia świata. Bezdialogowa forma wzmacnia uniwersalność tej historii. Emocje budują relacje między bohaterami, ich kruchość i upór, a także sam kontakt z naturą pokazaną jako obcy, piękny i groźny żywioł.

Gatunkowo to miks animacji, kina przyrodniczego, baśni i kina dystopijnego. Napięcie bierze się z niepewności: bohaterowie są krusi, świat ogromny, a zasady nowego środowiska pozostają nieprzewidywalne. Oryginalność polega właśnie na tej zmianie perspektywy. Zamiast klasycznej opowieści o końcu świata historia odrodzenia widziana z poziomu pyłku, mchu i owadów.

Mocno działają elementy realizacyjne. Japońska reżyserka Momoko Seto buduje świat, w którym przyroda jest pełnoprawnym bohaterem, a połączenie mikrofotografii natury z animacją daje efekt świeży i bardzo plastyczny. Zdjęcia Éliego Levé ukazują detale, montaż Michela Klochendlera podkreśla tempo akcji, a muzyka Quentina Sirjacqa i Nicolasa Beckera przejmuje funkcję dialogów i prowadzi emocje. Aktorstwo zastępuje animacja ruchu, gestu i rytmu, a scenografię tworzy sama natura: wilgoć, pył, mech, światło i biologiczna materia.

Pokazany na festiwalu w Cannes przebił się do szerokiej dystrybucji i trafił nawet do multipleksów, co przy tak osobnej, autorskiej formie można uznać za sukces. Warto wykorzystać tę okazję, bo to propozycja, która zdecydowanie lepiej pracuje na dużym ekranie. Skala obrazu, precyzja detalu, praca dźwięku i fizyczne wręcz odczucie przestrzeni najmocniej wybrzmiewają w kinie. W warunkach domowych ta opowieść wciąż zachowa urok, ale straci część wizualnej intensywności i siły oddziaływania. To jeden z tych tytułów, które najlepiej odbiera się w sali kinowej, gdzie łatwiej wejść w jego rytm, atmosferę i zmysłowy kontakt z obrazem.